ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Αίθουσα Αναγνωστηρίου Δημοτικής Βιβλιοθήκης

Μαιζώνος 110 Πάτρα

Των Αγγιγμάτων Προσανατολισμό

Επίγευση Αισθήσεων

ΕΠΙΓΕΥΣΗΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ

   Ή θα γίνεις
   ποίημα εδώ
   ή θα πεθάνουμε
   κι οι δυο.


ΣΥΜΠΟΣΙΟ

« Έλα να πιεις απ’ το κορμί μου
να μεθύσεις »
το κέρασμα κι ο οινοχόος
εσύ.
Με κινήσεις αργές
τυλίγεις δάχτυλα έξαψης
γύρω απ’ το κορμί σου:
τα δάχτυλά σου.
Αδιαφορώντας για το περιεχόμενο
πίνω τον αμφορέα
και μέσ’ από το σύννεφο
διηγούμαι στο χαρτί
τις παραστάσεις των θεών
της κατανύξεως.


ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Συντρίβεις
της επιθυμίας
τον αμφορέα
πάνω στο κορμί σου

Οίνος άλικος
μεθυστικός
πληροί
τις διψασμένες εσοχές σου

Στους αμέθυστους των ματιών
αλλάζεις χρώμα.


Εποίησαν εν Πάτραις: Δημήτρης Μουζάκης και Γιάννης Τόλιας

ΛΥΠΗ

ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Ψηλά θα πετάξουμε
τους χαρταετούς μας
στο χαρώνιο
τον φλογισμένο ουρανό μας

Αιμοστατικοί επίδεσμοι αγάπης

Των ονείρων
και της ζωής
να σταματήσουν
την αιμορραγία.

© Γιάννης Τόλιας

ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Κι εγώ
όλη τη νύχτα
τίναζα τη σκόνη
απ' τα σεντόνια
της νοσταλγίας μου
Κι αυτή
το πρωί
με γράμμα συστημένο
στέλνει το φτωχότερο
λάφυρο του γέλιου της.

© Γιάννης Τόλιας από τον "Εξίτηλο Χρόνο"

Φιλολογική Πρωτοχρονιά “ποιείν” 2009

ΠΟΙEIN: Ο Έστω-Τόπος για την ποίηση

-Τα ποιήματα εδώ-

Κώστας Τουρνάς, και αλφαβητικά: Κυριακή Αδαλόγλου, Ζ. Δ. Αϊναλής, Αντώνης Αντωνάκος, Σωτήρης Π. Βαρνάβας, Θοδωρής Βοριάς, Γιάννης Βούλτος, Μιχάλης Γελασάκης, Αντώνης Γεωργίου, Διόνυσος, Μιλτιάδης Θαλασσινός, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Έφη Καλογεροπούλου, Γιώργος Κεντρωτής, Σοφία Κολοτούρου, Ελένη Κονδύλη, Θανάσης Κριτσινιώτης, Μόσχος Λαγκουβάρδος, βασιλική λόη, Ευφροσύνη Μαντά - Λαζάρου, Νίκη Μαραγκού, Λίλη Μιχαηλίδου, Δημήτριος Μουζάκης, Έκτωρ Πανταζής, Σωτήρης Παστάκας, γιώργος πήττας, Γιωργής Σαρακηνός, Δημήτρης Σολδάτος, Γιάννης Τόλιας, Γιώργος Χριστοδουλίδης

ΟΛΟΛΥΖΟΥΣΑ ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ

Νυκτερία ληθοκτόνος
εκτρέφουσα
τις ωδικές λέξεις μου

Ολολύζουσα ανάμνησις
πίπτεις δακρύμορφος
και ακμάζεις επί χάρτου

Σβέννυται ο μαρασμός
και πλημμυρίς ευώδης
με κατακλύζει

Μεθύω
από των ωχρών ονείρων
τη θωπεία
Των ευγλώττων ηδονών
ατενίζω
τους ψιθυρισμούς

Αφιπτάμενος των στεναγμών
κρημνίζω στο έρεβος
τις οιμωγές του νόστου


Την πρωίαν
θα ημερώσει
η έξαψις
και τεθλιμμένη αύρα
τους στίχους μου
θα διασπείρει


Ου δύναμαι
εις το διηνεκές

Αγρυπνείν.

© Γιάννης Τόλιας

Ο γκρεμός του επίλογου δικός σου κι απόψε

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ - Αμαρτολόγιο από την Σοφία Στρέζου

Το 2007 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή του Γ.Τ. ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ.
Εδώ ο ποιητής αναζητά την αλήθεια του μέσα από κόκκους ποίησης.
Συλλαβιστά προχωρά με τις λέξεις, αντικριστά με τα νοήματα που θέλει να αναδείξει.
Αγγίζει την καρδιά και φθάνει στη γνώση.
Αυτή η γνώση που έξω από την φυλακή της γραφής, είναι η ακεραιότητα της ποήσεώς του. Είναι από εκείνους τους ποιητές, που ξέρει να λέει απλά πράγματα με βαθιά έννοια και να συγκινεί.
Στην ποίησή του δεν θα βρούμε σχολαστικότητα η ρητορικά σχήματα, ούτε βέβαια κάποιον ανώτερο πλεονασμό.
Πίσω από κάθε του λέξη και μια σκέψη διαβάζεται.

" Είναι ποιήματα
που σε πιάνουν από το χέρι
και σε οδηγούν
σε μια σκοτεινή γωνιά
πάνω στον ώμο τους γέρνεις και κλαις".

" Τις λέξεις του δεν τις αντικρίζει τις αντιμετωπίζει έως την πιο εύθραυστη λεπτομέρεια της φθοράς."

"Αξημέρωτα δάκρυζε το ποίημα γιατί έλειπες".

Θέλει να διευκρινίσει το γεμάτο πόνο μυστήριο που ακολουθεί τον συλλογισμό του.
Η καρδιά κι όχι το μυαλό, είναι το μεγάλο κίνητρο του σύμπαντος.
Η ψυχή του απολιθωμένη βρίσκεται μπροστά σε λέξεις που συγκλονίζουν.
Ο Γ.Τ. είναι από εκείνους τους ποιητές που κρύβονται από σεμνότητα στο μισοσκόταδο. Εκφράζει τις ιδέες του με τρόπο σαφή , καθαρό, ασφαλή και σύντομο.
Έχει εκείνη την απλότητα που πάντα προσόν είναι.
Η σκέψη του φέρνει ομορφιά και δεν στολίζεται με επιτηδευμένες εκφράσεις του λόγου και σκοτεινούς υπαινιγμούς.
Εκφράζεται καθαρά και με σαφήνεια.
Αβίαστα ρέει ο Λόγος με καταληπτές λέξεις, αποφεύγοντας την πολυλογία.
Αναζητά την ουσία περικλείοντας τις ιδέες του μέσα σε λίγες μόνον γραμμές.
Λιγόλογος λέει ακριβώς αυτό που πρέπει να ειπωθεί.
Σαν έργο τέχνης η γλώσσα είναι παρούσα σε κάθε στροφή.
Ενσωματώνει την εντύπωση και την πιο φευγαλέα με σχήματα που αρμόζουν.
Ζει και αναζωογονείται ακατάπαυστα αναγνωρίζοντας ότι του είναι προσιτό.
Διαβάζοντας κανείς το ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ κλείνει τα μάτια και βλέπει εικόνες.
Σεργιανάει από τον βυθό της θάλασσας ως τις βουνοκορφές, ψάχνοντας να βρει εκείνη την απουσία, χτίζοντας και γκρεμίζοντας ποιήματα από τη δεξαμενή που λούζονται οι ψυχές πριν χαθούν στο σύμπαν, συλλαβίζοντας τις στροφές που φέρνουν μηνύματα.
Συνομιλούν τα όνειρα στην πλημυρισμένη οδύνη ψάχνοντας για την χαραμάδα.
Αθέατη η αγκαλιά, παρ' όλα αυτά όμηρός της είναι.
Η μελαγχολία ορίζεται από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Στην αντανάκλαση με μια πανσέληνο ο ποιητής ανταλλάσσει μαρτυρικούς θανάτους με τις στιγμές του.
Με ποιήματα βάφει τα χέρια του.
Η τέχνη της απουσίας πάντα εκεί σαν φιλί τον περιμένει, φιλί γλυκό φονικών αποστάσεων. Τυμβωρύχος της μνήμης

"σκαρφαλώνει στον φεγγίτη του ποιήματος
κι ανασαίνει
την πιο σκοτεινή του επιθυμία"

ΣΤΗ ΘΗΡΕΥΤΡΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Έπρεπε νάχουμε συναντηθεί
σε εποχές άλλες
Τότε που η δύση
έσπαγε πάνω στα παράθυρά σου
Κι εσύ σε ετοιμότητα λύπης
Σε μια τρυφερή αναμονή δακρύων
Να με γκρέμιζες από τη μοτοσικλέτα μου
Κι από τις τσέπες του δερμάτινου
Να άρπαζες τα ποιήματα.

© Γιάννης Τόλιας από το Αμαρτολόγιο

Aan de Dromenjaagster

We hadden elkaar moeten treffen
in andere tijden
Toen het westen
zich op jouw ruiten kapot sloeg
En jij, bereid op verdriet,
In tedere afwachting van tranen,
Mij van mijn motorfiets afstortte
En jij van de zakken van je leren jas
De gedichten griste.

© Jan Tolias

Μετάφραση στα Ολλανδικά Lyssandre Rammos

Καλά Χριστούγεννα

Γιατί με φώναξες και γύρισα
Καλά έφευγα και καλά με ξεπροβόδιζαν χωρίς να μου
κρατούν κακία τα εγκόσμια
όλα όσα δε θέλησα να πράξω κι έπραξα
όλα όσα δε θέλησα να γίνω κι έγινα
Να χουν αποσπασθεί τα αγγίγματά μου απ ότι άγγιξα
και να με συνοδεύουν

Γιατί με φώναξες και γύρισα
σα δάκρυ που μετάνιωσε και δεν εκύλησε
Γιατί να πρέπει τώρα να διανύω προς τα πίσω όλη
αυτή την εγκατάλειψη
γέρος ποιητής διωγμένος απ τους στίχους μου
κι άγνωστος πλέον στο παρελθόν μου να συνάπτω πάλι
σχέσεις με όσα συμβήκαν
Να συνδεθώ με τι; Αναζητώντας τι ;
Ποιο αθέατο βάθος
ποια μυθική νεότητα;

Μετά από ένα τελεσμένο πεπρωμένο κι άλλο πεπρωμένο
μετά το πλήρωμα του χρόνου κι άλλος χρόνος;
Αυτό δεν είναι πια διασάλευση του πνεύματος
Η υλικότητά μου διεσαλεύθη
και δε θα βρει ανάπαυση στον αιώνα

***

Το «ως σεαυτόν» δεν ήτανε για μένα
Αγάπησα τους άλλους δίχως ν’ αγαπάω τον εαυτό μου
Χωρίς αγάπη του εαυτού μου δεν ήμουν ούτε εγώ ούτε
άλλος ανάμεσα στους άλλους
δεν ήμουν τίποτε μέσα στην τρικυμία της σάρκας μου
στα σαλεμένα λόγια μου και στ’ αναφιλητά του νου μου
μα έπασχα στα δράματα των άλλων
εγώ ο χαμένος πάντα στα αδιέξοδά τους
εγώ των αποχωρισμών τους ο εγκαταλελειμμένος
ο παραμιλητός του πυρετού τους
Κι όλα αυτά έτσι Για ένα ήθος δηλαδή για μια ιδεολογία

Δεν ήταν ήθος ύβρις ήταν. Και δεν το ’βλεπες
Αργεί αλλά σε βρίσκει το κακό
άξαφνα όλα γυρνούν τ’ απάνω κάτω
πατάς τους όρκους σου και πράττεις τ’ αντίθετα απ’ την
πίστη σου και μένεις
στην ερημιά της πτώσης σου
να δέρνεσαι και να χαλιέσαι

Αν άντεξα τη ζωή μου ως εδώ δεν ήτανε για μένα
Και τώρα ποιος ο αμητός;

Ω βλέμματα ω φωνές, ω αγγίγματα που με λιχνίσατε
στ’ αλώνια της αλαζονείας και της ταπείνωσης
κρατήστε τον καρπό Αλλά
δώστε μου πίσω το άγανο
το άγανο που τ’ αφήσατε του ανέμου
και χάθηκε χρυσίζοντας
προς το βαθύψηλο ουρανό.

***

Δεν έχεις το δικαίωμα, φώναζα, το κρίμα το δικό μου
να σηκώνεις.
Κι εσύ ανένδοτα σιωπούσες.
Γιατί δικαιοσύνη δεν υπάρχει στην αγάπη
- ποιος αδικεί ποιος αδικείται
τι μας βαραίνει πιο πολύ
το κρίμα ή η αθωότητα;

Η αγάπη δε μας δίνεται, μας παίρνει
κι όσοι αγαπούν αλύπητα αγαπούν
ρημάζουν και ρημάζονται.

Κι όλα τα πήρες πάνω σου
το φταίξιμο την ενοχή και την ποινή μου.
Δικαιoσύνη δεν υπάρχει στην αγάπη.

Εντάξει, εσύ αναστήθηκες.
Εγώ όμως με σχεδία το σταυρό μου
θαλασσοδέρνομαι σε μαύρους ουρανούς

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
Έως…

***

Αγριομυρίκη εν τη ερήμω
Επικαταράτος εν γη αλμυρά…
Έτσι το θέλησα και μη ρωτάς
Κι αν τώρα θλίβομαι είναι που σ αφήνω

στους πέντε δρόμους δίχως να χω πεί
για σένα όσα σου άξιζαν και δίχως
να σε δοξάσει ένας μου στίχος
Τόσο βαθιά τόσο πολύ

σε σώπασα μέσ στη ζωή μου
Δεν ήτανε για να φανερωθεί
ούτε με ουράνια λόγια να ειπωθεί
αυτό το μυστικό που ήσουν κι ήμουν

Σε όσους με ποιήματα τα αισθήματα μετρούν
Τι θα χεις από μένα να τους δείξεις;
Μια τέτοια αγάπη …δίχως αποδείξεις…

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
Εν γη αλμυρά

ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Στον Γιάννη Τόλια

Πολεμούσες με το κλειδί ανάφλεξη καυσίμου.
Τίποτα.
Δεν απελπίστηκες.
Ψάχνοντας γύρω για σπινθήρα
ανακάλυψες εκείνη
να βγάζει το σκουλαρίκι της
για ν' ακουμπήσει τ' ακουστικό.
Ήθελες να 'σαι η φωνή που της μιλά
φωνή ολόκληρος, το ξέρω

όπως ξέρω πως μ' αυτή σου την επιθυμία
πήρε φωτιά η μηχανή σου
μύρισε λάστιχο
κάηκε η πόλη μονομιάς
γκρεμίστηκαν τα τείχη
κι έγινες δάσους αναβάτης
καβαλάρης σ' οξυγόνο ολοκαυτώματος.


© Δημήτρης Μουζάκης

Σύντροφοι των μοναχικών ημερών

Σύντροφοι των μοναχικών ημερών
Θλιβεροί ιχνηλάτες της νύχτας
Τρυφερά παιδιά
Σε σήψη προχωρημένη
Ποιήματα.

© Γιάννης Τόλιας

Έξω βρέχει.Αν σκύψεις εδώ που γράφω.Θα ακούσεις...

Δημήτρης Μουζάκης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ, ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Τα ποιήματα του Γιάννη Τόλια έχουν ένα ρυθμό και
δύο αφές: ο ρυθμός εξασφαλίζει τη ροή του υψηλού
ιξώδους, την αργή, νωχελική ροή απόλαυσης της
επιθυμίας. Οι αφές δεν είναι μία και κάποια άλλη.
Είναι δύο για να εξασφαλίζεται η μεταξύ τους τάση, η
οποία, παρά την πείνα της μιας αφής για τη δίψα της
άλλης, φτάνει όσο χρειάζεται πριν το σμίξιμο. Στο
διάστημα που μεσολαβεί, στο χώρο που δύο εντάσεις
εξασφαλίζουν μεταξύ τους για να κορυφώνονται
ανέγγιχτες, ο ποιητής κλειδώνει το ποίημά του. Η
στρατηγική αυτή υπερβαίνει κάθε θεματική: την
ανάμνηση, τον έρωτα, τη σκέψη, τη σκέψη για τον
έρωτα της μνήμης, τον έρωτα για τη μνήμη της
σκέψης. Κυριαρχικός δεσπόζει σε όλο το μήκος του ο
χαρακτηριστικός ρυθμός του ανεκπλήρωτου: αυτός
θα τέρψει την αίσθηση, αυτός θα θρέψει την όρεξη
για τις καταβολάδες της αίσθησης, που θα αλλάξουν
σχήμα, θα εξορμήσουν στο σώμα και θα επιστρέψουν
για να το γνωρίσουν πάλι, για να το γνωρίσουν
αλλιώς. Το ποίημα του Τόλια δε γράφεται.
Εκφωνείται. Η λέξη εκφέρεται με το δέος του
κήρυκα. Πριν τη λέξη υπάρχει το μέλι που τη
μέστωσε, την έφερε θριαμβευτικά στο στόμα. Μην
μπορώντας διαφορετικά, ο αναγνώστης
υποχρεώνεται σε συλλαβισμό: ο χορός αυτής της
ανάγνωσης έχει βήματα. Σας παραδίδω ενδεικτικά,
ελπίζοντας στη συνενοχή σας. Στο ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ
εύχομαι να είναι καλοτάξιδο σε βαθείες περιηγήσεις.


Αν όλα υπήρχαν στον αέρα
άκοπα κι αναίμακτα
εάν χαρίζονταν

Τότε γιατί η δύση
δε συνέχισε μέσα μου;

***

Με πλημμυρίζεις
νυχτερινό ποτάμι
Χωρίς να φταίω

***

Στα όνειρα

Να μη συνάπτεις
φιλίες με τις λέξεις

Γιατί το πρωί
πάντα επιστρέφει
σαν τιμωρία επαλήθευσης

Η αρρώστια της αποτύπωσης

***

Αν ο χρόνος
δεν έσβηνε τη δίψα του
με τα δάκρυα των επιθυμιών

Το σύμπαν θα είχε πλημμυρίσει οδύνη

***

Επέστρεφες απόγευμα
Η δύση
δε χωρούσε
στους καθρέφτες σου
Γύρισες πίσω να κοιτάξεις
Και αφιερώθηκες...

Να βυθίζεις τις καταβολάδες του ποιήματος και να το πολλαπλασιάζεις

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ *ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ* Η αγωνία μιας αισθητικής ανάλυσης από την ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ

Ο Γ.Τ. με την νέα του ποιητική συλλογή μας φέρνει έναν πόλεμο διαφορετικό από αυτούς που συνήθως θεωρούμε. Κατά την άποψή του ο ορισμός της ποίησης είναι πόλεμος.Είναι γεγονός πως ο ποιητής είναι ίσως ο μόνος που βρίσκεται σε διαρκή πάλη με τον εαυτό του. Τι να κρατήσει, τι να πετάξει. Παιδιά του όλα μιας συνουσίας μαγικής με το όνειρο και τη φαντασία. Ο ποιητής ονειρεύεται κι όταν δεν ονειρεύεται τραγουδά. Τραγουδά με τις λέξεις που τον καταδιώκουν , τον μεταμορφώνουν , τον ακουμπούν. Η σκέψη του μεταδοτή, αγγίζει. Θέτει όρια στην υπέρβαση του Λόγου. Αναμοχλεύει τα ψυχολογικά βάθη της ψυχής, μιας τραυματισμένη ψυχής που ανοίγει βάραθρο και διαρκώς είναι σε πόλεμο.Χρησιμοποιεί τις λέξεις και τα νοήματα με την ακρίβεια των ορίων των λέξεών του.Μια τρικυμισμένη θάλασσα που αναζητά την αλυκή της καρδιάς του κι εκεί να εναποθέσει την άλμη της.Γιατί τα λόγια του Γ.Τ κουβαλούν την αλμύρα της μνήμης που αδιάκοπα τριγυρνά συνταράσσοντας τα σωθικά του.Ένα άγγιγμα, μια αφή μια ανάμνηση είναι τα σύνορα της πολύτιμης τέχνης του. Το ακριβό των αισθήσεων που το αναπλάθει ώρα την ώρα, μέρα τη μέρα, τρένο στοιχειωμένο όπως η ποίησή του πάνω σε ράγες γι' άλλους ορατό και γι' άλλους αόρατο. Οι λέξεις σαν φάρος τον οδηγούν σε μυσταγωγίες ηλιοβασιλέματος. Αναγνωρίζει οικείους πόνους και σπαράσσεται από τα θεωρεία των αισθήσεων.Το σώμα υποτάσσεται, μυστικά προσκρούει και αυτοκτονεί πάνω στους ανέμους των λέξεων. Ζωγραφίζει τον πίνακα των αισθήσεων με τελευταία πινελιά εκείνα τα συναισθήματα που έκρηξη προκάλεσαν στον αισθητικό κόσμο του. Ενσυναίσθηση που την εξηγεί και την δικαιώνει μέσα από τον Λόγο του με ποιητική χάρη. Μεταφέρει τον ησυχασμό μιας πορείας ενεργητικής που φθάνει αποκαλυπτικά στον αναγνώστη ως αισθητική εμπειρία.Εθελοντής μιας αλήθειας απόλυτης προσπαθεί να νικήσει τα θηρία των επιθυμιών του.Για τον ποιητή η ποίηση σκοτώνει και ανασταίνει στα χρόνια των ονείρων που την περίμενε ως Θεία κοινωνία και Λειτουργία στον ναό της.

Η φωνή σου

Μονοπάτι που με φτάνει
στο ξέφωτο της απόγνωσης
Η φωνή σου.

© Γιάννης Τόλιας

Εκεί που λείπεις

Αφήνεις πάντα ένα φιλί
Εκεί που λείπεις

Πικρό.

© Γιάννης Τόλιας

Πλημμύρισα οδύνη

Όλη τη νύχτα έβρεχε μαζί σου
Πλημμύρισα οδύνη.

© Γιάννης Τόλιας

Κατάματα με ερημώνεις

Επιχειρώ διστακτική ανάδυση εκ της θλίψεως
για να συστηθώ
με το μόνο τρόπο που ξέρω
Συλλαβίζοντας ποιήματα.

***

Γέμισε τις σκοτεινές μου ώρες
Με ξημερώματα αγγίγματα.

***

Αμνηστεύω όλους τους νυχτερινούς διαλόγους
Είπες ότι κατά λάθος υπήρξες.

© Γιάννης Τόλιας

ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ

ΛΥΣΙΠΟΝΟΣ ΟΔΥΝΗ

Πάσχω από σένα
Νοσώ για σένα
Ανεμοδείκτης στόχος
μετέωρος
στρέφομαι εκούσια
στην ευθεία
των βολών σου
Αδίστακτη
συναυτουργέ του χρόνου
λιγοστεύεις τις μέρες μου
με τις μικρές
αιμάτινες φυγές σου
Κι εγώ
θηρίο λαβωμένο
θα κρύβομαι
στις σκοτεινές γωνιές
των δρόμων
Να ψάξεις
να με βρεις
εγκαταλείποντας
πάνω στις πληγές

Τη λυσίπονο οδύνη σου.


© Γιάννης Τόλιας (ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ)

ΕΡΗΜΩΣΗ ΜΥΕΛΟΥ

Τώρα εγώ φεύγω
αφήνοντάς σου ένα άπειρο διάστημα
ανάρρωσης
έτσι που να μπορούν οι ξενόφερτοι
να διεισδύουν και ν’ αφανίζουν
τα υπολείμματα της παρουσίας μου
Φ ε ύ γ ω
θρηνώντας την άγνοια και την καταφρόνηση
την ευτελή ποιότητα του υλικού μου
Και χάνομαι στο θρίαμβο της ήττας
Όπως η πομπή των αισθήσεων
προς το ύστατο λιόγερμα
θα αυτοκτονώ
με μια απαράδεκτη αφοσίωση
Και τότε οι μέρες σου
θα μεγαλώνουν και θα λαμπραίνουν
γεμίζοντας αθωότητα
τις σπαραχτικές κραυγές μου.


© Γιάννης Τόλιας (ΟΝΕΙΡΟΔΡΑΜΑ)

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ Β' 5ος όροφος

«από λεπτότητα και μόνο έχω χάσει τη ζωή μου»


Φώτα
βυθισμένα
στο μαύρο βελούδο
της θάλασσας

Γαλανοί
διασχίζουν
τους δρόμους
οι φάροιτων ασθενοφόρων

Και οι σειρήνες
ουρλιάζοντας
σκορπίζουν
τις μάταιες ιαχές
των ζωντανών

Ακουμπάει
τρυφεράτα χέρια της
στους ώμους σου

Η απόγνωση

Ένα βήμα
στο κενό

και μόνο
από λεπτότητα

σβήνεσαι
από τη θέα της ζωής.


© Γιάννης Τόλιας

Χαϊκού της νύχτας

Λείπεις τις νύχτες
Τόσα χρόνια ονείρων
σε περιμένω.

Γέρνεις πάνω μου
Παλεύει το σκοτάδι
το γυμνό φώς σου.

Με πλημμυρίζεις
νυχτερινό ποτάμι
Χωρίς να φταίω.

Των βημάτων σου
ο βραδινός επαίτης
Ερημωμένος


© Γιάννης Τόλιας

Το φονικό φιλί των αποστάσεων

Πάντα με προλάβαινες
πριν ν' ανοίξω την πόρτα της λήθης
Για να μου δώσεις
εκείνο το φιλί
το φονικό των αποστάσεων.


© Γιάννης Τόλιας

Κρυφά καλείς

Ζωγραφίζεις μυσταγωγίες όρασης
Υποδύεσαι υγρές νοσταλγίες αφής
Κατεβαίνεις τη σκάλα
αφήνοντας αποτύπωμα παραπλάνησης
στο λαβύρινθο μιας ραγισμένης επιθυμίας

Αν και γνωρίζεις ότι ο χρόνος
δε λυπάται κανέναν
στέλνεις το δούρειο άρωμά σου
να διασχίσει το αναφιλητό της κλίνης
Με θαμπούς ψιθύρους
κρυφά καλείς
αισθήσεις που απώλεσαν τη μνήμη τους
Η τρυφερότητα της σκιάς σου
ερμηνεύει τους χρησμούς του απρόσμενου
απαλύνει το πένθος των μονολόγων

Εξαλείφοντας με φως τα ίχνη σου
συντρίβεις την περιπλάνηση
αγγέλλοντας θριαμβικά
το τέλος της νύχτας

Ξυπνάω ακρωτηριασμένος
είναι αδιαπέραστο
το ναρκοπέδιο των ονείρων.


© Γιάννης Τόλιας

Η Δύση

Ψηλαλώνια 7-7-08

Να ανηφορίζει η αρμύρα από το φάρο στις φοινικιές
Και εμείς καθισμένοι στην πλατεία
τινάζουμε την καύτρα του μεσημεριού
στα τασάκια μας

Κι ω σώμα γυναίκας
που μας δροσίζεις
σείοντας ανεπιτήδευτα την ανοικτή βεντάλια
των μηρών σου
Σχηματισμοί και σμήνη κινήσεων
ευελιξία γυναικείου στήθους
που πάνω του εστιάζει
και συντρίβεται
η διατρητικότητα της όρασης

Ανώνυμη σπερματοδότρια του ποιήματος
εκχύνεις
στην αρσενική μήτρα την πανδαιμόνια σύνθεση

Κι ας με μισήσουν οι λέξεις
που τις κρατώ αλυσόδετες

Θρηνητικές υλακές κτήνους
που κάποτε θάρθει ο καιρός του
να μας κατασπαράξει με το ποίημα.


© Γιάννης Τόλιας


Υ.Γ. Του Δημήτρη Μουζάκη και του Γιάννη Βούλτου για τον καλλιεπή διάλογο.

Την τρικυμισμένη θάλασσα του κορμιού σου

Κυματίζεις
μεσίστια
την ημιθανή
μνήμη

Όμως εγώ
όλο το βράδυ
Θα πίνω
Να μεθώ
Την τρικυμισμένη
θάλασσα του κορμιού σου

Κι ούτε ένα άγγιγμα
να με διασώσει
και να με παραδώσει
στη σωτήρια λέμβο
της αφής σου.



© Γιάννης Τόλιας

Chaste Blaspheme

Μετάφραση στα Γαλλικά Βάγγη Χατζησταμάτη

With the word's chisel

Φιλική μετάφραση στα Αγγλικά Nikareti

Συνομιλίες

Στον Αλέξανδρο Φωσταίνη


Βρεθήκαμε απρόσμενα
Στην εξόδιο του Ποιητή
Κι ήσουνα σιωπηλός και απορημένος
«Θλιμμένος φαίνεσαι» αποφάνθηκα
«Πότε είσαι έτοιμος να το δεχτείς;»
Είπες ως και
Η ματαιότητα αιφνίδια
Σου αποκάλυψε το πρόσωπό της


Στο Γιάννη Τόλια


Βαδίσαμε την αλέα των κυπαρισσιών
Λέγοντας πότε τούτο ή το άλλο
Συνήθεις κουβέντες που λέγονται
στ’ ανάλογαΚρίσεις και κριτικές .....
Οπωσδήποτε
φιλοσοφίες εκ του ασφαλούς
Άλλωστε το πες
«ασκήσεις επί χάρτου όλα»


Στο Γιάννη Βούλτο


Είπαμε ν’ αλαφρύνουμε το όλο
μένοντας να χαζεύουμε
«οχήματα που κουβαλούν το θάνατο»
Σχεδόν λυπηθήκαμε
που είχανε γκρίζο χρώμα.....
Να ταν ο καιρός των αμαξών των
ιππήλατων οχημάτων
Με τι μεγαλοπρέπεια ο θάνατος
Θα εκινείτο…..


Υ.Γ. 12/6/2008 Αποχαιρετάται ο Ποιητής Χρίστος Λάσκαρης


© Meril - Ακροθιγώς