Όπως τις φύσαγε ο αέρας τις λέξεις

Στη βρεφοδόχο της ποίησης

Κι εγώ ένας ονειροπόλος
Έκθετος
Στοιβαγμένος μαζί με ποιήματα
Στη βρεφοδόχο της νύχτας.




© Γιάννης Τόλιας

Τόσες παγίδες στίχων έστησα

Θεϊκή πόρνη

28o Συνέδριο Ποίησης

ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

π α ρ ο υ σ ι ά ζ ε ι
     6
ν έ ε ς
π ο ι η τ ι κ έ ς φ ω ν έ ς
τ η ς
Π ά τ ρ α ς

Όσοι γράφουν κι εκδίδουν ποίηση προσβλέπουν σε μελλοντικούς υπεύθυνους αναγνώστες. Αν αυτό πραγματοποιείται,
αποτιμάται η ποιότητα της ποίησης
και ενθαρρύνεται η ανάπτυξή της.
Στην Πάτρα -σ’αυτό το χώρο- γίνονται προσπάθειες.
Το Συμπόσιο Ποίησης, με αυτή του την εκδήλωση,
παρουσιάζει στην πόλη έξι λιγότερο γνωστούς
αλλά αξιόλογους ποιητές με την ελπίδα ότι δίνει αφορμή για έναν ευρύτερο και υπεύθυνο κατατοπισμό σχετικά με την πραγματική ποιητική πολυφωνία της πόλης μας –ώστε να υπάρξει κάποτε μια αντικειμενική εκτίμηση των ποιητικών πραγμάτων της.
Θυμίζουμε ότι κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια μια συναγωγή του ποιητικού υλικού της Πάτρας από το Συμπόσιο Ποίησης
και τις εκδόσεις «Περί Τεχνών»,
με τον τίτλο «Αχαϊκή Ποίηση»

Π α ρ α σ κ ε υ ή   14   Μ α ρ τ ί ο υ  2008  
-   20:30

Δικηγορικός σύλλογος Πάτρας, Φιλοποίμενος 24, 3ος όροφος

Γιάννης Βούλτος
παρουσιάζει ο Παναγιώτης Χαλούλος,
φιλόλογος-συγγραφέας

Ελίζα Δεμαρτίνου
παρουσιάζει ο Σωκράτης Σκαρτσής,
ποιητής, ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

Μίμης Κωστήρης
παρουσιάζει ο Αλέξης Μπεθυμούτης, ποιητής

Νόρα Ράλλη
παρουσιάζει ο Δημήτρης Κατσαγάνης, ποιητής

Νίκος Σκούτας
παρουσιάζει ο Γιώργος Καραχάλιος,
ποιητής, καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

Γιάννης Τόλιας
παρουσιάζει ο Ξενοφών Βερύκιος, ποιητής,
καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ●
● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● ●

28ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ

Πέμπτη 26, Παρασκευή 27, Σάββατο 28
και Κυριακή 29 Ιουνίου 2008

Συνεδριακό Κέντρο Πανεπιστημίου Πατρών

Τρομοκράτισσα του ποιήματος

Πώς να νιώθεις
τρυφερή τρομοκράτισσα του ποιήματος
Όταν δυναμιτίζεις τις λέξεις
Όταν εισβάλεις άπλετη
στο άβατο της σιωπής μου
και γιατί εγώ να συγχωρώ
τα εαρινά σου κρίματα
Να θρυμματίζομαι
στη μεγαλειώδη έκρηξή σου
Πόσο θάθελα να σε καταδώσω
στους τυμβωρύχους της Άνοιξης
στους ανεπίδεκτους
και τους υπόλογους της μοναξιάς
Για να δω μια φορά να απουσιάζουν
Εσύ και οι κατακλυσμοί που σέρνεις.

P.S. Dedicated to the LadyStorm
of my secret passion.


© Γιάννης Τόλιας

Με το κοπίδι των λέξεων

Όλη τη νύχτα
σε χάραζα
με λέξεις δίκοπες
Δεν άφησα αγεωγράφητο
κανένα σημείο του κορμιού σου.


© Γιάννης Τόλιας

Φάρος της Πάτρας

Σκέφτομαι μερικές φορές,
να υπήρχε «Κάδος Ανακύκλωσης Της Μνήμης»
Να μπορείς με μια απλή “διαγραφή”
να διώξεις από πάνω σου όλο αυτό το βαρύ φορτίο
Να μαθαίνεις από την αρχή σαν παιδί όλα τα παλιά
Τη μυρωδιά της θάλασσας και του χόρτου
Τον ήχο της βροχής πάνω στον τσίγκο της αυλής
Να μη συμμετέχεις στη μυσταγωγία του ηλιοβασιλέματος
επειδή ακόμα η ποίηση δεν σου έχει κτυπήσει τη πόρτα

Τώρα τα χρόνια, δυσβάσταχτα,
ακουμπούν πάνω στον ώμο σου
σ ’εκείνους τους μοναχικούς περιπάτους στο φάρο
και τα μάτια σου να εστιάζουν
τις βάρκες στο θάμπωμα του απογεύματος

Να είχαμε πάνω μας ένα σημάδι
να μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τον οικείο πόνο
πλησιάζοντας να μοιραστεί την οδύνη των ημερών

Μου αρέσει η θαλπωρή
των φανοστατών όταν πάνω τους γέρνω
αποκαμωμένος από τη μακρά πορεία των λέξεων
Στο ισχνό τους φως, αρχίζουν και τελειώνουν
ταξίδια
ποιήματα
και λυπημένες χωρίς τέλος ιστορίες
όπως αυτή.


Γιάννης Τόλιας

ΑΝΟΙΞΗ

Υ.Γ. Αν όμως ό,τι έδινα ελάμβανα
τότε γιατί η άνοιξη
δε συνέχισε μαζί σου
για ακόμα λίγο;

Αφανίζοντας

Λιτανεία Ονείρου

[στον φίλο Γιάννη Τόλια]

Ο άνθρωπος με την λεπτότητα στο ύψιλον
Και την μεγάλη ευγένεια στ' όμικρον
Ανέβηκε στα κάγκελα του κήπου και κοίταξε
τα σπαρμένα πτηνά

Δεν είναι ακριβώς λουλούδια, είπε, μα πληγές
Ενός εσπερινού θεού που ακόμα δεν γνωρίζουμε

Δεν είναι τα σώψυχα ανθρώπων μα φωνές

Από σπήλαια νεκρών ημερών, ας πάγω τώρα
Να μαζέψω τις ώρες μου από κει

Ας πάγω να θεραπεύσω το απόγευμα
Που μου λέγει Έϊρικ Έϊρικ

Οι άνθρωποι ποτέ τους δεν πεθαίνουνε στ'αλήθεια
Αλλά γελάνε με τα τριαντάφυλλα στο στόμα

Ξεχνούν τα πτώματα στις αποθήκες
κι επανέρχονται
Έϊρικ Έϊρικ είναι αλήθεια
πως τα χέρια σου είναι

Σε μαύρο χρώμα βουτηγμένα
πένθος εορταστικό
Καθώς σε πεπρωμένο ποιητή ταιριάζει

Τη νύχτα τα όνειρά σου θα'ρθουν λέγοντας
Το επιφώνημα ισημερινός ισημερινός

Όμως η νύχτα, Έϊρικ, θα φύγει

και

θα σε ξυπνήσουνοι περαστικοί

©The Return

Ο πλούτος των φτωχών της ελπίδας

Σαρκοβόρος πόθος

Αφιερωμένο στην κυρία επί των παθών
που εξιστορούσε με ερωτική ευλάβεια
τις θωπείες των άλλων.


Μονωδός

La Maison

Ήμουν οχυρωμένος σ’ ένα σκοτεινό
δωμάτιο στη μέση του χειμώνα.
Η βροχή χτύπαγε επίμονα
τα παράθυρα και την πόρτα.
Ποιος όμως να ανοίξει;
Εγώ μέσα πάλευα με όλα αυτά
που ήθελα να ζήσω.
Κάποτε όμως η μουσική γίνεται
αδιάκριτος φίλος
που χωρίς να ρωτήσει ανοίγει κρυφά
το σύρτη
και στην πόρτα στέκεται ένα
πάμφωτο κενό που σε εκπλήσσει
παίρνοντας το σχήμα γυναίκας
με κυκλάμινους γλουτούς και ωκεάνια στήθη.
Τότε είναι που ικετεύεις
τους δαίμονες της όρασης
να εξακοντίσουν τα λόγχιμα μάτια σου
και τους κυνόδοντες της αφής
να χαράξουν βαθιά τραύματα
στο κορμί θήραμα
που δεν αντιστέκεται
και παραδίνεται στην απόλυτη τελετή.
Η βροχή ξαφνικά σωπαίνει.
Πώς να προλάβεις το δώρημα των λέξεων;
Τον εξαγνισμό της αδόκητης θυσίας να εξηγήσεις;

Φορώντας βιαστικά το διάσπαρτο άρωμά της
χάθηκε
Αφήνοντας το πρωινό ονειροκτόνο φως
να αντιμάχεται το ελεήμον σκότος.


© Γιάννης Τόλιας

Ενθύμηση Αναπόληση Ανάκληση

Η ανάμνηση
είναι η επαλήθευση της αφαίρεσης
της ζωής των πράξεων.

Μονωδός

Το πορφυρό σου ΙΙ

Κλεισμένη
σα στρείδι
σφιχτά
μόνο να με σπάσεις
θα μπορείς
Έτσι θέλω
το μαργαριτάρι μου
να πάρεις.


© Γιάννης Τόλιας

Το πορφυρό σου Ι

Το πορφυρό σου
να ανοίξω τριαντάφυλλο
πέταλα υγρά
ερμητικά κλειστά
Ξαπλώνεις
στο πάτωμα
κι αδημονείς...


© Γιάννης Τόλιας

Μόνο εσύ που ήξερες

Ακούγεται το Last Farewell των Death In June

Μόνο εσύ που ήξερες
να με συμφιλιώνεις
εξοργιστικά απουσίαζες
Δεν άντεξα
Το απόβραδο
παρέδωσα τα όπλα μου
Το χαρτί
Ένα μολύβι
Και τη διάτρητη ασπίδα της λύπης μου.



Toi la seule qui pouvais
me réconcilier
quelle colère tu n'y étais pas
Je n'ai pas résisté
ce soir-là
j'ai rendu les armes
le papier
un crayon
et le bouclier percé de ma tristesse.


Μετάφραση στα Γαλλικά, MICHEL VOLKOVITCH


© Γιάννης Τόλιας

Το βαθύτερο ρήγμα σου

Τίποτα δεν περιβάλλει στοργικά
τις καλοκαιρινές ημέρες
Μια λύπη
τρυφερή και διακριτική
χρωματίζει
το φωτεινό τοπίο των ματιών σου
Ξέρω ότι δύεις
Πίσω απ’ ορίζοντες
αγνώστων λοιπών στοιχείων
Ότι βυθίζεσαι
Σιωπηλά κι αυτάρεσκα

Το βαθύτερο ρήγμα σου ονομάζεται
Ιωάννης


© Γιάννης Τόλιας

Έτσι εκπνέει η επιθυμία

Αλώβητοι παρατηρητές
των ολέθριων μαχών της αίσθησης
Συλλέγουμε εκ του ασφαλούς
και αποτυπώνουμε τις κλαγγές των λέξεων
Τα σπαράγματα των ηττημένων
και την πρόσκαιρη θριαμβική κραυγή
των νικητών

Κάποτε όμως, εκδικούμενος ο χρόνος
πολιορκεί το απάνεμο βασίλειο
της γραφής μας
ζητώντας αιματηρά την επαλήθευση

Τα βέλη του διαπερνούν
τις άγονες ασπίδες των ημερών
και το καυτό λεπίδι του
χαράζοντας
διαμοιράζει στον άνεμο
τα ιστία της λεκτικής μας μέθης

Πώς να στο πω
σε τρεις γραμμές να το χωρέσω

Ότι η επιθυμία εκπνέει
μόνο όταν την πυροδοτήσεις

Με πράξη.



© Γιάννης Τόλιας

Νυχτερινές Aσκήσεις Συναισθήματος

Δε μπορείς να με τιμωρήσεις
όσο κι αν καταστρώνεις σχέδια
και στήνεις σκηνικά επαναλήψεων
βροχής κι απογεύματος
ασέληνης νύχτας
μιας εαρινής αγχόνης αρωμάτων
που αιωρεί τις μέρες που φεύγουν μακριά σου
Γράφεις πεισματικά σε κώδικα ονείρων
που στέλνεις
να βασανίζουν τον ύπνο μου
να κλέβουν τη μουσική μου

Όλη νύχτα
μέχρι να ξημερώσει
να λυγίσει λίγο η βροχή
θα έχεις έτοιμη απολογία
που θα εκφέρεις
όταν οι σκιές πάνω στους τοίχους
προσομοιάσουν
με τις ροές των μαλλιών σου

Μισώ το χρόνο
γιατί σου παρέχει
μια ευεργέτιδα μνήμη
την αναλγητική αφή των αναμνήσεων.


© Γιάννης Τόλιας

Σκοτεινός άγγελος του ονείρου

Θέλω να σας πω
κι αν αντέχετε
με αιμορραγούσες λέξεις να σας εξηγήσω
για τον αληθινό θεό
το Χρόνο που δε λυπάται κανέναν

Πως είναι άδικος
και τις περισσότερες φορές
δίνει άδεια συνάντησης δυο ανθρώπων
όταν πλησιάζουν στη δύση των πράξεών τους

Ποιός όμως μπορεί να ερμηνεύσει
τον περίπλοκο τρόπο της σκέψης του
και γιατί δεν το επέτρεψε την κατάλληλη στιγμή;

Όταν αγαπάμε κάποιον
για τον τρόπο που ξεδιπλώνει
τη γραφή του
επινοούμε αναμνήσεις που τον περιέχουν
και γνωρίζω
-εγώ που πόθησα αμαρτίες-
πόσο πονάει να νοσταλγείς αυτό
που δεν έχεις ζήσει

Αντικριστές οι μοναξιές
Κι όμως ούτε χειραψία δε μπορούν
να ανταλλάξουν

Γι αυτό
-είπε ο σκοτεινός άγγελος του ενυπνίου-

Θα δώσω εξουσία αφής στις λέξεις σας
και θα τις αφήσω να συνευρεθούν
με το επιθανάτιο θρόισμα της μέρας

Το ηλιοβασίλεμα που χωριστά βλέπετε.


© Γιάννης Τόλιας

Αεροδρόμιο Ρόδου 1994

Αργά τη νύχτα
η αίθουσα γεμίζει απολιθώματα
Αρώματα παλιών αναχωρήσεων
Ανίατες μνήμες μιας ανεπίδοτης
χρονικής προθεώρησης
Υγρή οσμή δακρύων
Η απρόσμενη δωρεά
μιας πρωινής σκαπάνης
ξεθάβει μια άγνωστη λύπη
κάτι σαν ποίημα
που αναίτια δραπετεύει
αφήνοντας πικρή τη γεύση της απώλειας
και της μοναχικής επιστροφής.


© Γιάννης Τόλιας

Του σκότους (Εν ενυπνίω ακρόνυχτου)

Ω! χρώμα πανδαιμόνιο
Εκ γενετής τυφλό
Από το διάχυτο του ελέους σου
Εκπορεύονται τα όνειρα του ύπνου
Και τα άλλα.

Μόνο στο συναρπαστικό της μαύρης οθόνης
Μπορεί το φως και αποτυπώνει
Τα υπερφίαλα χρώματά του.

Αν αφανίσετε το σκοτάδι
Έχω τη περιέργεια
Ποιο άλλο εξαίσιο φόντο θα διαλέξετε
Για τα άστρα και την πανσέληνο;

Υ.Γ.

Ακρόνυχτο: το άκρον της νυκτός,
ο προ της αυγής έσχατος χρόνος της νυκτός


© Γιάννης Τόλιας

Μονόπρακτο

ΑΥΤΟΠΤΕΣ ΤΩΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΩΝ

Αυτόπτες των συγκλονισμών

Σηκώνεις το φουστάνι σου
ώς τους μηρούς των υποσχέσεων

Σωκράτης Ξένος


Φύσηξε ο άνεμος του δωματίου
και σκόρπισε τα φύλλα ρούχα σου
Έριξες στο συρτάρι τα δαχτυλίδια σου
Δε θέλω είπες αυτόπτες μάρτυρες
των ακροδάχτυλων αναστεναγμών
Σαν πλημμυρίδα εξαπλώθηκες στο κορμί μου
Βάρβαρη κατάκτηση αφής

Πίσω από τους ώμους σου
Κρυφοκοίταζε
ο κούκος του ρολογιού.


© Γιάννης Τόλιας

Εξίτηλος χρόνος

Μαζεύω αργά και σχολαστικά τα κομμάτια μου
Πορσελάνες και κακότεχνα εκμαγεία
Αδειάζω στα σκουπίδια
το τασάκι με τις λέξεις
Πρέπει να πλύνω και να στεγνώσω το γέλιο μου
Δεν έχω άλλο άσπρο πουκάμισο να φορέσω
Πάλι νέκρωσες τις γραμμές
και παραπλάνησες την άρκτο
για να δείξει ψεύτικη πορεία
στο σαπιοκάραβο της απαντοχής μου


© Γιάννης Τόλιας

Temps délébile

Je ramasse lentement
soigneusement mes morceaux
porcelaines moulages de mauvais goût
Je vide aux ordures
le cendrier plein de mots
Il faut que je lave et sèche mon rire
Je n’ai plus d’autre chemise blanche à mettre
Tu as de nouveau supprimé les lignes
et trompé la grande ourse
afin qu’elle donne le mauvais cap
au rafiot pourri de mon attente.


© Γιάννης Τόλιας


Μετάφραση στα Γαλλικά MICHEL VOLKOVITCH

Δεν αγαπάω τίποτα που να μη με πληγώνει

Ω γυναίκα εσύ ξέρεις
Πως το περισσότερο για το οποίο
μπορούμε να ελπίζουμε
Είναι η αμαρτία

R E BROUGHTON

Κι αυτή είπε: Να ξέρεις δεν αγαπάω τίποτα
που να μη με πληγώνει
Και η πληγή αρχίζει
όταν εγγίζουν οι αγαπημένοι και οι ενοχές τους
Κι εγώ είπα: Απ'αυτούς που ισχυρίστηκαν
πως σ'αγάπησαν
σωστοί ήταν μόνο εκείνοι
που ήξεραν να έρχονται και να φεύγουν
την κατάλληλη στιγμή
Κι αυτή είπε: Μπορώ να προβλέψω
θα συναντηθούμε
Κι εγώ είπα: Θα είμαι ο πλοηγός
του μελλοντικού σου ψεύδους
Κι αυτή είπε: Σ'ευχαριστώ που θα σε λεηλατήσω
Κι εγώ είπα: Προσκυνώ το μεγαλείο της προδοσίας
της απάτης     

της απάτης           

της ένθεης.


© Γιάννης Τόλιας

Blue birds refuse to fly

OXYGEN

you run inside of me like blood into my veins
like sunflower and the bee
we're tied into love chains

a rain seeker for you.
I walk on droughty soil
i give my self to you,disarmed

you are oxygen to me
my breath and my desire
the salt into my sea
the earth into my wire
my curse,my secret wish
we dive and then fly higher
you are oxygen to me
we blend and then comes fire

an acrobat i stand
but you hold all the ropes
a preacher on demand,
you temple hosts my hopes
a sun seeker for you.

I'd dive against the clouds
i give myself to you,
disarmend cause...

you are oxygen to me
my breath and my desire
the salt into my sea
the earth into my wire
my curse,my secret wish
we dive and then fly higher
you are oxygen to me
we blend and then comes fire.

Στο φίλο μου Κυριάκο
και στους Blue Birds Refuse To Fly

εύχομαι κάθε επιτυχία στο XENOMORPH ANGEL

Θάρθεις

Το σύμπτωμα του σύμπαντος
είναι η αγάπη
που δεν πεθαίνει ποτέ.

Black Sabbath


Θάρθεις
Στους υδατόπυργους
της λύπης μου
Βραδινό τοπίο ομίχλης
Φανοστάτης σε υφή κρυστάλλινη
Οι ανεμοδείκτες θα γυρίζουν
στο περιθώριο μιάς λέξης
Μοναχικής και απαγορευμένης
Θα τολμήσεις την άρθρωσή της
Με μάτια ανέφικτα
σαν το γαλάζιο της νοσταλγίας σου.

© Γιάννης Τόλιας

You'll come

You'll come
To the water towers
Of my sorrow
Vespertine fog scenery
Lamp-post in crystal essence
Weathervanes will be spinning around
The margin of a lonely
And forbidden word
You will dare to articulate it
With unreachable eyes
Like the blueness of your nostalgia


© Γιάννης Τόλιας

Φιλική μετάφραση στα Αγγλικά Nikareti

Όταν θάρθεις

Κι, ώ αναμνήσεις,που συγκρατείτε
Κάτι πιο πολύ απ’αυτό που ζήσαμε…

Τάσος Λειβαδίτης


Όταν θάρθεις
θα σβήσω τα φώτα και τις ώρες
Να αφήσω μονάχα το μωβ
να φωτίζει τα μάτια σου
Θα σε κοιτάζω ασάλευτος
αιμορραγώντας γιασεμί και θέρος
Δε θα μιλάς
Θα γεμίζει το ποτήρι μας
το άρωμα μιας άρρωστης μνήμης
να πίνουμε ατελείωτα
στο μεγαλείο της σήψης
Όταν φύγεις
σε παρακαλώ
μη μου επιστρέψεις την όραση.


© Γιάννης Τόλιας


Τελειώνει το This Big Hush των Shriekback

When you come

When you come
I will stifle the lights and the hours
Leave only a mauve aura
Illuminating your eyes
I will look at you stone-still
Bleeding jasmine and summer
You won't speak
Our glass brimming
With an infirm memory's aroma
Us drinking from it endlessly
To the glory of corruption

When you leave
I plead with you
Do not give me back my eyesight.


© Γιάννης Τόλιας

Φιλική μετάφραση στ'αγγλικά Nikareti