Τόσο περίτεχνα κλειδωμένη...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

η Μαρία Ροδοπούλου

"Θα μπορούσα
μόνο με τα μάτια μου να σας μιλώ
αν δεν ήσαστε εκ γενετής τυφλοί"

ο Γιάννης Τόλιας

"...Να πέφτουν οι σταγόνες της βροχής
και να σπάζουν
σε χιλιάδες κομμάτια αιθρίας"

ο Δημήτρης Μουζάκης

"Ό,τι αγάπησα ήταν ποίηση
αλλιώς δε θα μπορούσα να το πω"

Και η Κατερίνα Κατσίρη

"Κι ο χρόνος δε χανόταν
Έψαχνε στίχους απ’ τους στίχους μας
κι έγραφε γράμματα σε φίλους"

Σας προσκαλούν σε ελιγμούς της γλώσσας και της ψυχής
την Παρασκευή 27 Μαρτίου και 19.00’
στην ανοιξιάτικη Θεσσαλονίκη.

Το συντονισμό της βραδιάς επιμελείται ο ποιητής
Ανδρέας Καρακόκκινος

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί
στην «Αίθουσα Ζώγια»
επί της οδού Κομνηνών
στον αριθμό 18

Την αιχμηρή δύση των χειλιών σου

Συνομιλία ονείρων

Χαϊκού

ΧΟΡΟΣ

Η μουσική
σε παραδίδει
στο λαβύρινθο του ρυθμού

Κι εγώ να παραβγαίνω
με το Μινώταυρο της όρασης
στη σφαγή.

© Γιάννης Τόλιας

Εικόνες της άνοιξης που εγώ θα λείπω

1. Σπάνε τα πρώτα κύματα
της άνοιξης
πάνω στους κυματοθραύστες
των ματιών σου.

2. Τα στροφεία ενός σμήνους μελισσών
μπλέκονται στα μαλλιά σου
κι εσύ απρόθυμα να διώχνεις
το μελισσοφάγο του φιλιού μου.

3. Ανθισμένο τοπίο διαίσθησης
απροστάτευτη στην ερημιά της πόλης
κι εγώ παλεύω με τους χρησμούς
και τους ανυποψίαστους.

4. Σκάει στα χέρια σου απρόσμενα
ο εκρηκτικός μηχανισμός ενός άνθους
κι εσύ γελάς λαβωμένη
από χρώματα κι αρώματα

5. Στα υψίπεδα του ονείρου
εσύ των βυθών εξόριστο κοχύλι
εγώ στο ορυκτό της άνοιξης
ζωγραφιστός τριλοβίτης

Κι όμως συνομιλούμε.

© Γιάννης Τόλιας

SACRAMENTAL BLASPHEMY

        Photo by Chema Madoz

You are the patron saint
of promiscuity
and lust

A woman that holds the origin
of passion's beastly eponym,

the convulsion of an erotic
death-rattle

You remove your figleaves
and award nakedness' dire limpidity
to vision

Clad in my demonic canonicals

I officiate with crushing deference
at thy body's service

And I come down whole
to the flexible bow of your thigh

And I submit to it

Before the triumph
of your flux

Never shall I
receive other communion
than your jasmine wetness.

© Γιάννης Τόλιας

   Μετάφραση στα Αγγλικά Νικολέττα Πουλακίδα

Χαϊκού

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ ΜΟΥ

         Του Δημήτρη Μουζάκη

Ξυπνάω άνθρωπος μισός
κι ανάβω

το πικρό τσιγάρο του καφέ

Ο άλλος μου κωλυσιεργεί στο όνειρο

Σβήνει στο τζάμι του πρωινού
τα χρώματά της
πρωθύστερη η δύση

Σκοτεινή θάλασσα
της πόρτας μου
αν σε ανοίξω μόνος μου
θα πνιγώ.

© Γιάννης Τόλιας

Βιβλία των Αφανών

ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΑΦΑΝΩΝ


Τα βιβλία είναι τοπία εποχών μέσα στο χρόνο, προσποιούμενα ακινησία.

Οι δημιουργοί τους έχουν υπάρξει σ’ αυτά πριν από εμάς.

Τοπία εποχών επί χάρτου που σου παρέχεται η δυνατότητα

να τα ξεφυλλίσεις και να προσπεράσεις μέρες, μήνες, ακόμα και έτη.

Να βρεθείς ανάλογα με τη διάθεσή σου σε θάλασσες δακρύων

ή σε λειμώνες παράφορης χαράς.

Να γινόταν αυτό και στην πραγματική ζωή!

Από πού αρχίζει ο χρόνος του βιβλίου και πού τελειώνει, είναι μέγα μυστήριο.

Οι σελίδες του πεδιάδες σπαρμένες λεξόφυτα αναμένουν τους ποταμούς

των ματιών μας για να τις διασχίσουν.

Υπάρχουν ποιήματα που αυταρχικά απαιτούν αιμοδιψή δάκρυα ανάγνωσης.

Το βιβλίο έχει κι αυτό σημεία του ορίζοντα.

Ο αναγνώστης είναι ο ανεμοδείκτης.

Αν ο άνεμος που θα σηκωθεί τον στρέψει και τον προσανατολίσει,

αυτό εξαρτάται από τη μορφή της ποιότητας των λέξεων και των νοημάτων.

Το βιβλίο είναι ένας μικρός αυτοσχέδιος χρόνος

που ανασαίνει μέσα στον μεγάλο, τον άλλο χρόνο.

Ας αφήσουμε λοιπόν τον καθένα με τα δικά του λόγια
να εξιστορεί χαμηλόφωνα ή φωναχτά

της μνήμης του δημιουργού την επιτομή.

© Γιάννης Τόλιας

Τόσα Χρόνια Ονείρων

Χαϊκού

Ραδιοφωνική Εκπομπή

Τρίτη 3 - 2 - 2009

17:00 - 18:oo

Στην ΕΡΑ Πάτρας 92,5

Ο Διονύσης Μπονέλης συνομιλεί με τον Γιάννη Τόλια

για το ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ

ΠΕΡΙ ΛΟΓΟΚΛΟΠΙΑΣ

     "Η ευγένεια μας σκοτώνει

     Δεν θέλουμε να ενοχλήσουμε

     και τελικά ενοχλούμε τον εαυτό μας"

                     Charles Dantzig

            ή άλλως

     "Από λεπτότητα και μόνο

     έχω χάσει τη ζωή μου"

Οι λέξεις δεν ανήκουν σε κανέναν.
« Όλες οι λέξεις είναι έμβρυα που γέννησε ο ίδιος γόνιμος βυθός».

Λογοκλόπος «είναι το πρόσωπο που ιδιοποιείται κατά αθέμιτο τρόπο
ξένη πνευματική εργασία».

Προσφάτως, σε τυχαία έρευνα στο διαδίκτυο, διαπίστωσα ότι στίχοι μου
(που οι περισσότεροι είναι αποτυπωμένοι στα βιβλία μου)
έχουν υφαρπαγεί από διάφορους υφέρποντες ποιητές.

Οι λέξεις δεν ανήκουν σε πρόσωπα, ανήκουν στο Λόγο.

Οι σχηματισμοί, όμως, και τα σμήνη των λέξεων
καθώς και η επιλεγμένη παράταξή τους μέσα στο ποίημα
είναι όλα δικά μου.

Προσφάτως με ηλεκτρονικό μήνυμα παραπονέθηκα για μια απροκάλυπτη
λογοκλοπή, υπογραμμίζοντας ότι ο καθένας πρέπει να χρησιμοποιεί

τους δικούς του αιμοστατικούς επιδέσμους των λέξεων
όταν η δύση αιμορραγεί πάνω στο χαρτί.

Αφοπλίστηκα με την απάντηση:

«Οι κακοί ποιητές αντιγράφουν και οι καλοί κλέβουν»

Αγνοούσε, όμως, ο δυστυχής Λογοκλόπος την αιμάτινη ρίζα του ποιήματος
και ότι το αποτέλεσμα είναι λάφυρο γραφής από τον πόλεμο μου
με τα θηρία των αισθήσεων.

Είναι για μένα εύκολο να παραθέσω συνδέσμους προκειμένου να αποδείξω
το αληθές των λόγων μου, από λεπτότητα, όμως, προς τους κλέφτες
επί του παρόντος δε θα το επιχειρήσω, εκτός βεβαίως αν προκληθώ.

Γιάννης Τόλιας

Αποστάσεων η συγκομιδή

      Της Κυρίας που ποντίζει
      τις επιθυμίες μου
      στην άβυθο
      θάλασσα του κορμιού της.

Εγώ σου χάρισα

Ώθηση αιωνιότητας

ΩΘΗΣΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ

Είναι η ποίηση μετρήσιμο μέγεθος;

Υπόκειται σε κανόνες ποιοτικούς και ποσοτικούς;

Τα όρια της είναι σταθερά καθορισμένα ή ελαστικά που ο καθένας
τεντώνει κατά το δοκούν επικαλούμενος υποκειμενικούς παράγοντες;

Είναι η ποίηση μια σύλληψη εικόνας των αισθήσεών μας

που τη μνήμη της προσπαθούμε να εμφανίσουμε

στο σκοτεινό θάλαμο του χρόνου

με τα χημικά των λέξεων που ο καθένας διαθέτει;

Η δημοκρατική σκέψη δεν απαγορεύει σε κανέναν τη γραφή.

Όταν κάποιος γράφει, αδέξια ή επιδέξια,

αν δεν είναι η γραφή του κατάθεση της ψυχής του,

τουλάχιστον είναι κατάθεση του συναισθήματός του.

Το πώς προσλαμβάνει κάποιος την ποίηση

το διδάσκει συνεχώς η φύση
με τα αρώματα και τα χρώματα των λουλουδιών της.
Είναι τόση μεγάλη ποικιλία που κανείς δε μπορεί να ισχυρισθεί
ότι αδυνατεί να επιλέξει.

Δηλαδή αν εμένα μου αρέσει το άρωμα της μανόλιας
και η άοσμη ωραιότης της τουλίπας
πρέπει να αφανίσω τα άλλα άνθη και να στραφώ εχθρικά

σε εκείνους που έχουν διαφορετικές επιλογές από μένα;

Έτσι κάθε ποίημα έχει τη διαφορετική, δική του αύρα.

Περνάει από την οθόνη των ματιών μας

κι αν μας τυλίξει με το άρωμά του παγώνουμε την εικόνα
και το αποθαυμάζουμε, διαφορετικά το αφήνουμε να προσπεράσει.

Ποτέ δεν κατανόησα ποια ανάγκη

και ποια ποιητική διαστροφή του ικανοποιεί κάποιος

όταν λοιδορεί ή χλευάζει την ποιητική συνανθρώπου του.

Δυστυχώς στο κονκλάβιο της ανάδειξης και προώθησης ποιημάτων

συνέρχονται άνθρωποι που περνούν ποιητική κλιμακτήριο.

Εν ζωή ορισμένοι δημιουργοί και οι ισχυροί συνεργοί τους

σπρώχνουν τα ποιήματά τους πάνω σε αναπηρικά αμαξίδια

και τα προβάλλουν ως αισθαντικούς δρομείς

που κόβουν πρώτα το νήμα της νίκης.

Ποιας νίκης;

Πρόσκαιρα αυτοστέφονται με τον κότινο της ματαιότητος

και εξέρχονται στο σαθρό ποιητικό εξώστη τους

χαιρετώντας το ανύπαρκτο πλήθος των αναγνωστών.

Έλα όμως που έρχεται ο Χρόνος,

πάντα αργοπορημένος αλλά δίκαιος κριτής,

κι όταν μοιραία θα έχουμε όλοι γίνει αστρική σκόνη
και τα ποιήματά μας ορφανά

θα εκλιπαρούν τον άνεμό του για να τα ταξιδέψει,

αυτός και μόνο αυτός

θα επιλέξει σε ποια θα δώσει ώθηση αιωνιότητας.

© Γιάννης Τόλιας

Σε ποια ορφάνια

    Μνήμη Πηνελόπης Σπανού

Σε ποια ορφάνια
εγκαταλείπω
τώρα
τις γλάστρες
με τα λουλούδια μου

Ποιος
πλέον
θα συνομιλεί
με τα ωδικά
πτηνά μου

Και το ρολόι
στον τοίχο
χωρίς ανάσες κτύπων
άψυχο
θα γείρει


Αυτά σκεφτόταν
καθώς άνοιγε
σιωπηλή
το παράθυρο στη δύση.

© Γιάννης Τόλιας

poiein podcast
Tόλιας & Friends
Η Βάγγη Χατζησταμάτη διαβάζει Γιάννη Τόλια

Ο Δημήτρης Μουζάκης διαβάζει Γιάννη Τόλια

Ο Γιάννης Βούλτος διαβάζει Γιάννη Τόλια

Ο Γιάννης Τόλιας διαβάζει Γιάννη Τόλια

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Αίθουσα Αναγνωστηρίου Δημοτικής Βιβλιοθήκης

Μαιζώνος 110 Πάτρα

Των Αγγιγμάτων Προσανατολισμό

Επίγευση Αισθήσεων

ΕΠΙΓΕΥΣΗΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ

   Ή θα γίνεις
   ποίημα εδώ
   ή θα πεθάνουμε
   κι οι δυο.


ΣΥΜΠΟΣΙΟ

« Έλα να πιεις απ’ το κορμί μου
να μεθύσεις »
το κέρασμα κι ο οινοχόος
εσύ.
Με κινήσεις αργές
τυλίγεις δάχτυλα έξαψης
γύρω απ’ το κορμί σου:
τα δάχτυλά σου.
Αδιαφορώντας για το περιεχόμενο
πίνω τον αμφορέα
και μέσ’ από το σύννεφο
διηγούμαι στο χαρτί
τις παραστάσεις των θεών
της κατανύξεως.


ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Συντρίβεις
της επιθυμίας
τον αμφορέα
πάνω στο κορμί σου

Οίνος άλικος
μεθυστικός
πληροί
τις διψασμένες εσοχές σου

Στους αμέθυστους των ματιών
αλλάζεις χρώμα.


Εποίησαν εν Πάτραις: Δημήτρης Μουζάκης και Γιάννης Τόλιας

ΛΥΠΗ

ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Ψηλά θα πετάξουμε
τους χαρταετούς μας
στο χαρώνιο
τον φλογισμένο ουρανό μας

Αιμοστατικοί επίδεσμοι αγάπης

Των ονείρων
και της ζωής
να σταματήσουν
την αιμορραγία.

© Γιάννης Τόλιας

ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Κι εγώ
όλη τη νύχτα
τίναζα τη σκόνη
απ' τα σεντόνια
της νοσταλγίας μου
Κι αυτή
το πρωί
με γράμμα συστημένο
στέλνει το φτωχότερο
λάφυρο του γέλιου της.

© Γιάννης Τόλιας από τον "Εξίτηλο Χρόνο"

Φιλολογική Πρωτοχρονιά “ποιείν” 2009

ΠΟΙEIN: Ο Έστω-Τόπος για την ποίηση

-Τα ποιήματα εδώ-

Κώστας Τουρνάς, και αλφαβητικά: Κυριακή Αδαλόγλου, Ζ. Δ. Αϊναλής, Αντώνης Αντωνάκος, Σωτήρης Π. Βαρνάβας, Θοδωρής Βοριάς, Γιάννης Βούλτος, Μιχάλης Γελασάκης, Αντώνης Γεωργίου, Διόνυσος, Μιλτιάδης Θαλασσινός, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Έφη Καλογεροπούλου, Γιώργος Κεντρωτής, Σοφία Κολοτούρου, Ελένη Κονδύλη, Θανάσης Κριτσινιώτης, Μόσχος Λαγκουβάρδος, βασιλική λόη, Ευφροσύνη Μαντά - Λαζάρου, Νίκη Μαραγκού, Λίλη Μιχαηλίδου, Δημήτριος Μουζάκης, Έκτωρ Πανταζής, Σωτήρης Παστάκας, γιώργος πήττας, Γιωργής Σαρακηνός, Δημήτρης Σολδάτος, Γιάννης Τόλιας, Γιώργος Χριστοδουλίδης

ΟΛΟΛΥΖΟΥΣΑ ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ

Νυκτερία ληθοκτόνος
εκτρέφουσα
τις ωδικές λέξεις μου

Ολολύζουσα ανάμνησις
πίπτεις δακρύμορφος
και ακμάζεις επί χάρτου

Σβέννυται ο μαρασμός
και πλημμυρίς ευώδης
με κατακλύζει

Μεθύω
από των ωχρών ονείρων
τη θωπεία
Των ευγλώττων ηδονών
ατενίζω
τους ψιθυρισμούς

Αφιπτάμενος των στεναγμών
κρημνίζω στο έρεβος
τις οιμωγές του νόστου


Την πρωίαν
θα ημερώσει
η έξαψις
και τεθλιμμένη αύρα
τους στίχους μου
θα διασπείρει


Ου δύναμαι
εις το διηνεκές

Αγρυπνείν.

© Γιάννης Τόλιας

Ο γκρεμός του επίλογου δικός σου κι απόψε

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ - Αμαρτολόγιο από την Σοφία Στρέζου

Το 2007 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή του Γ.Τ. ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ.
Εδώ ο ποιητής αναζητά την αλήθεια του μέσα από κόκκους ποίησης.
Συλλαβιστά προχωρά με τις λέξεις, αντικριστά με τα νοήματα που θέλει να αναδείξει.
Αγγίζει την καρδιά και φθάνει στη γνώση.
Αυτή η γνώση που έξω από την φυλακή της γραφής, είναι η ακεραιότητα της ποήσεώς του. Είναι από εκείνους τους ποιητές, που ξέρει να λέει απλά πράγματα με βαθιά έννοια και να συγκινεί.
Στην ποίησή του δεν θα βρούμε σχολαστικότητα η ρητορικά σχήματα, ούτε βέβαια κάποιον ανώτερο πλεονασμό.
Πίσω από κάθε του λέξη και μια σκέψη διαβάζεται.

" Είναι ποιήματα
που σε πιάνουν από το χέρι
και σε οδηγούν
σε μια σκοτεινή γωνιά
πάνω στον ώμο τους γέρνεις και κλαις".

" Τις λέξεις του δεν τις αντικρίζει τις αντιμετωπίζει έως την πιο εύθραυστη λεπτομέρεια της φθοράς."

"Αξημέρωτα δάκρυζε το ποίημα γιατί έλειπες".

Θέλει να διευκρινίσει το γεμάτο πόνο μυστήριο που ακολουθεί τον συλλογισμό του.
Η καρδιά κι όχι το μυαλό, είναι το μεγάλο κίνητρο του σύμπαντος.
Η ψυχή του απολιθωμένη βρίσκεται μπροστά σε λέξεις που συγκλονίζουν.
Ο Γ.Τ. είναι από εκείνους τους ποιητές που κρύβονται από σεμνότητα στο μισοσκόταδο. Εκφράζει τις ιδέες του με τρόπο σαφή , καθαρό, ασφαλή και σύντομο.
Έχει εκείνη την απλότητα που πάντα προσόν είναι.
Η σκέψη του φέρνει ομορφιά και δεν στολίζεται με επιτηδευμένες εκφράσεις του λόγου και σκοτεινούς υπαινιγμούς.
Εκφράζεται καθαρά και με σαφήνεια.
Αβίαστα ρέει ο Λόγος με καταληπτές λέξεις, αποφεύγοντας την πολυλογία.
Αναζητά την ουσία περικλείοντας τις ιδέες του μέσα σε λίγες μόνον γραμμές.
Λιγόλογος λέει ακριβώς αυτό που πρέπει να ειπωθεί.
Σαν έργο τέχνης η γλώσσα είναι παρούσα σε κάθε στροφή.
Ενσωματώνει την εντύπωση και την πιο φευγαλέα με σχήματα που αρμόζουν.
Ζει και αναζωογονείται ακατάπαυστα αναγνωρίζοντας ότι του είναι προσιτό.
Διαβάζοντας κανείς το ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ κλείνει τα μάτια και βλέπει εικόνες.
Σεργιανάει από τον βυθό της θάλασσας ως τις βουνοκορφές, ψάχνοντας να βρει εκείνη την απουσία, χτίζοντας και γκρεμίζοντας ποιήματα από τη δεξαμενή που λούζονται οι ψυχές πριν χαθούν στο σύμπαν, συλλαβίζοντας τις στροφές που φέρνουν μηνύματα.
Συνομιλούν τα όνειρα στην πλημυρισμένη οδύνη ψάχνοντας για την χαραμάδα.
Αθέατη η αγκαλιά, παρ' όλα αυτά όμηρός της είναι.
Η μελαγχολία ορίζεται από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Στην αντανάκλαση με μια πανσέληνο ο ποιητής ανταλλάσσει μαρτυρικούς θανάτους με τις στιγμές του.
Με ποιήματα βάφει τα χέρια του.
Η τέχνη της απουσίας πάντα εκεί σαν φιλί τον περιμένει, φιλί γλυκό φονικών αποστάσεων. Τυμβωρύχος της μνήμης

"σκαρφαλώνει στον φεγγίτη του ποιήματος
κι ανασαίνει
την πιο σκοτεινή του επιθυμία"

ΣΤΗ ΘΗΡΕΥΤΡΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Έπρεπε νάχουμε συναντηθεί
σε εποχές άλλες
Τότε που η δύση
έσπαγε πάνω στα παράθυρά σου
Κι εσύ σε ετοιμότητα λύπης
Σε μια τρυφερή αναμονή δακρύων
Να με γκρέμιζες από τη μοτοσικλέτα μου
Κι από τις τσέπες του δερμάτινου
Να άρπαζες τα ποιήματα.

© Γιάννης Τόλιας από το Αμαρτολόγιο

Aan de Dromenjaagster

We hadden elkaar moeten treffen
in andere tijden
Toen het westen
zich op jouw ruiten kapot sloeg
En jij, bereid op verdriet,
In tedere afwachting van tranen,
Mij van mijn motorfiets afstortte
En jij van de zakken van je leren jas
De gedichten griste.

© Jan Tolias

Μετάφραση στα Ολλανδικά Lyssandre Rammos

Καλά Χριστούγεννα

Γιατί με φώναξες και γύρισα
Καλά έφευγα και καλά με ξεπροβόδιζαν χωρίς να μου
κρατούν κακία τα εγκόσμια
όλα όσα δε θέλησα να πράξω κι έπραξα
όλα όσα δε θέλησα να γίνω κι έγινα
Να χουν αποσπασθεί τα αγγίγματά μου απ ότι άγγιξα
και να με συνοδεύουν

Γιατί με φώναξες και γύρισα
σα δάκρυ που μετάνιωσε και δεν εκύλησε
Γιατί να πρέπει τώρα να διανύω προς τα πίσω όλη
αυτή την εγκατάλειψη
γέρος ποιητής διωγμένος απ τους στίχους μου
κι άγνωστος πλέον στο παρελθόν μου να συνάπτω πάλι
σχέσεις με όσα συμβήκαν
Να συνδεθώ με τι; Αναζητώντας τι ;
Ποιο αθέατο βάθος
ποια μυθική νεότητα;

Μετά από ένα τελεσμένο πεπρωμένο κι άλλο πεπρωμένο
μετά το πλήρωμα του χρόνου κι άλλος χρόνος;
Αυτό δεν είναι πια διασάλευση του πνεύματος
Η υλικότητά μου διεσαλεύθη
και δε θα βρει ανάπαυση στον αιώνα

***

Το «ως σεαυτόν» δεν ήτανε για μένα
Αγάπησα τους άλλους δίχως ν’ αγαπάω τον εαυτό μου
Χωρίς αγάπη του εαυτού μου δεν ήμουν ούτε εγώ ούτε
άλλος ανάμεσα στους άλλους
δεν ήμουν τίποτε μέσα στην τρικυμία της σάρκας μου
στα σαλεμένα λόγια μου και στ’ αναφιλητά του νου μου
μα έπασχα στα δράματα των άλλων
εγώ ο χαμένος πάντα στα αδιέξοδά τους
εγώ των αποχωρισμών τους ο εγκαταλελειμμένος
ο παραμιλητός του πυρετού τους
Κι όλα αυτά έτσι Για ένα ήθος δηλαδή για μια ιδεολογία

Δεν ήταν ήθος ύβρις ήταν. Και δεν το ’βλεπες
Αργεί αλλά σε βρίσκει το κακό
άξαφνα όλα γυρνούν τ’ απάνω κάτω
πατάς τους όρκους σου και πράττεις τ’ αντίθετα απ’ την
πίστη σου και μένεις
στην ερημιά της πτώσης σου
να δέρνεσαι και να χαλιέσαι

Αν άντεξα τη ζωή μου ως εδώ δεν ήτανε για μένα
Και τώρα ποιος ο αμητός;

Ω βλέμματα ω φωνές, ω αγγίγματα που με λιχνίσατε
στ’ αλώνια της αλαζονείας και της ταπείνωσης
κρατήστε τον καρπό Αλλά
δώστε μου πίσω το άγανο
το άγανο που τ’ αφήσατε του ανέμου
και χάθηκε χρυσίζοντας
προς το βαθύψηλο ουρανό.

***

Δεν έχεις το δικαίωμα, φώναζα, το κρίμα το δικό μου
να σηκώνεις.
Κι εσύ ανένδοτα σιωπούσες.
Γιατί δικαιοσύνη δεν υπάρχει στην αγάπη
- ποιος αδικεί ποιος αδικείται
τι μας βαραίνει πιο πολύ
το κρίμα ή η αθωότητα;

Η αγάπη δε μας δίνεται, μας παίρνει
κι όσοι αγαπούν αλύπητα αγαπούν
ρημάζουν και ρημάζονται.

Κι όλα τα πήρες πάνω σου
το φταίξιμο την ενοχή και την ποινή μου.
Δικαιoσύνη δεν υπάρχει στην αγάπη.

Εντάξει, εσύ αναστήθηκες.
Εγώ όμως με σχεδία το σταυρό μου
θαλασσοδέρνομαι σε μαύρους ουρανούς

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
Έως…

***

Αγριομυρίκη εν τη ερήμω
Επικαταράτος εν γη αλμυρά…
Έτσι το θέλησα και μη ρωτάς
Κι αν τώρα θλίβομαι είναι που σ αφήνω

στους πέντε δρόμους δίχως να χω πεί
για σένα όσα σου άξιζαν και δίχως
να σε δοξάσει ένας μου στίχος
Τόσο βαθιά τόσο πολύ

σε σώπασα μέσ στη ζωή μου
Δεν ήτανε για να φανερωθεί
ούτε με ουράνια λόγια να ειπωθεί
αυτό το μυστικό που ήσουν κι ήμουν

Σε όσους με ποιήματα τα αισθήματα μετρούν
Τι θα χεις από μένα να τους δείξεις;
Μια τέτοια αγάπη …δίχως αποδείξεις…

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
Εν γη αλμυρά

ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Στον Γιάννη Τόλια

Πολεμούσες με το κλειδί ανάφλεξη καυσίμου.
Τίποτα.
Δεν απελπίστηκες.
Ψάχνοντας γύρω για σπινθήρα
ανακάλυψες εκείνη
να βγάζει το σκουλαρίκι της
για ν' ακουμπήσει τ' ακουστικό.
Ήθελες να 'σαι η φωνή που της μιλά
φωνή ολόκληρος, το ξέρω

όπως ξέρω πως μ' αυτή σου την επιθυμία
πήρε φωτιά η μηχανή σου
μύρισε λάστιχο
κάηκε η πόλη μονομιάς
γκρεμίστηκαν τα τείχη
κι έγινες δάσους αναβάτης
καβαλάρης σ' οξυγόνο ολοκαυτώματος.


© Δημήτρης Μουζάκης

Σύντροφοι των μοναχικών ημερών

Σύντροφοι των μοναχικών ημερών
Θλιβεροί ιχνηλάτες της νύχτας
Τρυφερά παιδιά
Σε σήψη προχωρημένη
Ποιήματα.

© Γιάννης Τόλιας

Έξω βρέχει.Αν σκύψεις εδώ που γράφω.Θα ακούσεις...

Δημήτρης Μουζάκης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ, ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Τα ποιήματα του Γιάννη Τόλια έχουν ένα ρυθμό και
δύο αφές: ο ρυθμός εξασφαλίζει τη ροή του υψηλού
ιξώδους, την αργή, νωχελική ροή απόλαυσης της
επιθυμίας. Οι αφές δεν είναι μία και κάποια άλλη.
Είναι δύο για να εξασφαλίζεται η μεταξύ τους τάση, η
οποία, παρά την πείνα της μιας αφής για τη δίψα της
άλλης, φτάνει όσο χρειάζεται πριν το σμίξιμο. Στο
διάστημα που μεσολαβεί, στο χώρο που δύο εντάσεις
εξασφαλίζουν μεταξύ τους για να κορυφώνονται
ανέγγιχτες, ο ποιητής κλειδώνει το ποίημά του. Η
στρατηγική αυτή υπερβαίνει κάθε θεματική: την
ανάμνηση, τον έρωτα, τη σκέψη, τη σκέψη για τον
έρωτα της μνήμης, τον έρωτα για τη μνήμη της
σκέψης. Κυριαρχικός δεσπόζει σε όλο το μήκος του ο
χαρακτηριστικός ρυθμός του ανεκπλήρωτου: αυτός
θα τέρψει την αίσθηση, αυτός θα θρέψει την όρεξη
για τις καταβολάδες της αίσθησης, που θα αλλάξουν
σχήμα, θα εξορμήσουν στο σώμα και θα επιστρέψουν
για να το γνωρίσουν πάλι, για να το γνωρίσουν
αλλιώς. Το ποίημα του Τόλια δε γράφεται.
Εκφωνείται. Η λέξη εκφέρεται με το δέος του
κήρυκα. Πριν τη λέξη υπάρχει το μέλι που τη
μέστωσε, την έφερε θριαμβευτικά στο στόμα. Μην
μπορώντας διαφορετικά, ο αναγνώστης
υποχρεώνεται σε συλλαβισμό: ο χορός αυτής της
ανάγνωσης έχει βήματα. Σας παραδίδω ενδεικτικά,
ελπίζοντας στη συνενοχή σας. Στο ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ
εύχομαι να είναι καλοτάξιδο σε βαθείες περιηγήσεις.


Αν όλα υπήρχαν στον αέρα
άκοπα κι αναίμακτα
εάν χαρίζονταν

Τότε γιατί η δύση
δε συνέχισε μέσα μου;

***

Με πλημμυρίζεις
νυχτερινό ποτάμι
Χωρίς να φταίω

***

Στα όνειρα

Να μη συνάπτεις
φιλίες με τις λέξεις

Γιατί το πρωί
πάντα επιστρέφει
σαν τιμωρία επαλήθευσης

Η αρρώστια της αποτύπωσης

***

Αν ο χρόνος
δεν έσβηνε τη δίψα του
με τα δάκρυα των επιθυμιών

Το σύμπαν θα είχε πλημμυρίσει οδύνη

***

Επέστρεφες απόγευμα
Η δύση
δε χωρούσε
στους καθρέφτες σου
Γύρισες πίσω να κοιτάξεις
Και αφιερώθηκες...

Να βυθίζεις τις καταβολάδες του ποιήματος και να το πολλαπλασιάζεις

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ *ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ* Η αγωνία μιας αισθητικής ανάλυσης από την ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ

Ο Γ.Τ. με την νέα του ποιητική συλλογή μας φέρνει έναν πόλεμο διαφορετικό από αυτούς που συνήθως θεωρούμε. Κατά την άποψή του ο ορισμός της ποίησης είναι πόλεμος.Είναι γεγονός πως ο ποιητής είναι ίσως ο μόνος που βρίσκεται σε διαρκή πάλη με τον εαυτό του. Τι να κρατήσει, τι να πετάξει. Παιδιά του όλα μιας συνουσίας μαγικής με το όνειρο και τη φαντασία. Ο ποιητής ονειρεύεται κι όταν δεν ονειρεύεται τραγουδά. Τραγουδά με τις λέξεις που τον καταδιώκουν , τον μεταμορφώνουν , τον ακουμπούν. Η σκέψη του μεταδοτή, αγγίζει. Θέτει όρια στην υπέρβαση του Λόγου. Αναμοχλεύει τα ψυχολογικά βάθη της ψυχής, μιας τραυματισμένη ψυχής που ανοίγει βάραθρο και διαρκώς είναι σε πόλεμο.Χρησιμοποιεί τις λέξεις και τα νοήματα με την ακρίβεια των ορίων των λέξεών του.Μια τρικυμισμένη θάλασσα που αναζητά την αλυκή της καρδιάς του κι εκεί να εναποθέσει την άλμη της.Γιατί τα λόγια του Γ.Τ κουβαλούν την αλμύρα της μνήμης που αδιάκοπα τριγυρνά συνταράσσοντας τα σωθικά του.Ένα άγγιγμα, μια αφή μια ανάμνηση είναι τα σύνορα της πολύτιμης τέχνης του. Το ακριβό των αισθήσεων που το αναπλάθει ώρα την ώρα, μέρα τη μέρα, τρένο στοιχειωμένο όπως η ποίησή του πάνω σε ράγες γι' άλλους ορατό και γι' άλλους αόρατο. Οι λέξεις σαν φάρος τον οδηγούν σε μυσταγωγίες ηλιοβασιλέματος. Αναγνωρίζει οικείους πόνους και σπαράσσεται από τα θεωρεία των αισθήσεων.Το σώμα υποτάσσεται, μυστικά προσκρούει και αυτοκτονεί πάνω στους ανέμους των λέξεων. Ζωγραφίζει τον πίνακα των αισθήσεων με τελευταία πινελιά εκείνα τα συναισθήματα που έκρηξη προκάλεσαν στον αισθητικό κόσμο του. Ενσυναίσθηση που την εξηγεί και την δικαιώνει μέσα από τον Λόγο του με ποιητική χάρη. Μεταφέρει τον ησυχασμό μιας πορείας ενεργητικής που φθάνει αποκαλυπτικά στον αναγνώστη ως αισθητική εμπειρία.Εθελοντής μιας αλήθειας απόλυτης προσπαθεί να νικήσει τα θηρία των επιθυμιών του.Για τον ποιητή η ποίηση σκοτώνει και ανασταίνει στα χρόνια των ονείρων που την περίμενε ως Θεία κοινωνία και Λειτουργία στον ναό της.

Η φωνή σου

Μονοπάτι που με φτάνει
στο ξέφωτο της απόγνωσης
Η φωνή σου.

© Γιάννης Τόλιας

Εκεί που λείπεις

Αφήνεις πάντα ένα φιλί
Εκεί που λείπεις

Πικρό.

© Γιάννης Τόλιας

Πλημμύρισα οδύνη

Όλη τη νύχτα έβρεχε μαζί σου
Πλημμύρισα οδύνη.

© Γιάννης Τόλιας

Κατάματα με ερημώνεις

Επιχειρώ διστακτική ανάδυση εκ της θλίψεως
για να συστηθώ
με το μόνο τρόπο που ξέρω
Συλλαβίζοντας ποιήματα.

***

Γέμισε τις σκοτεινές μου ώρες
Με ξημερώματα αγγίγματα.

***

Αμνηστεύω όλους τους νυχτερινούς διαλόγους
Είπες ότι κατά λάθος υπήρξες.

© Γιάννης Τόλιας

ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ

ΛΥΣΙΠΟΝΟΣ ΟΔΥΝΗ

Πάσχω από σένα
Νοσώ για σένα
Ανεμοδείκτης στόχος
μετέωρος
στρέφομαι εκούσια
στην ευθεία
των βολών σου
Αδίστακτη
συναυτουργέ του χρόνου
λιγοστεύεις τις μέρες μου
με τις μικρές
αιμάτινες φυγές σου
Κι εγώ
θηρίο λαβωμένο
θα κρύβομαι
στις σκοτεινές γωνιές
των δρόμων
Να ψάξεις
να με βρεις
εγκαταλείποντας
πάνω στις πληγές

Τη λυσίπονο οδύνη σου.


© Γιάννης Τόλιας (ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ)

ΕΡΗΜΩΣΗ ΜΥΕΛΟΥ

Τώρα εγώ φεύγω
αφήνοντάς σου ένα άπειρο διάστημα
ανάρρωσης
έτσι που να μπορούν οι ξενόφερτοι
να διεισδύουν και ν’ αφανίζουν
τα υπολείμματα της παρουσίας μου
Φ ε ύ γ ω
θρηνώντας την άγνοια και την καταφρόνηση
την ευτελή ποιότητα του υλικού μου
Και χάνομαι στο θρίαμβο της ήττας
Όπως η πομπή των αισθήσεων
προς το ύστατο λιόγερμα
θα αυτοκτονώ
με μια απαράδεκτη αφοσίωση
Και τότε οι μέρες σου
θα μεγαλώνουν και θα λαμπραίνουν
γεμίζοντας αθωότητα
τις σπαραχτικές κραυγές μου.


© Γιάννης Τόλιας (ΟΝΕΙΡΟΔΡΑΜΑ)