ΣΦΑΓΕΙΟ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

Λαλένια

Υ.Γ. Ξαπλώνεις στην πόρτα μου και τα μαλλιά σου γεννάνε γιασεμιά.


Να φανείς
πίσω από τα ανοιχτά
παράθυρα του καλοκαιριού
με μια χούφτα αρμύρα
κι ένα κοχύλι στο αυτί
Με ένα χαμόγελο
περασμένο στο λαιμό σου
να αγγίξεις την πληγή μας
με τα κοραλλένια δάχτυλά σου
Έτσι νάρθεις
με μια χούφτα
κόκκινη αρμύρα
που μάζευες τα βράδια
στάλα – στάλα
το αίμα του καλοκαιριού.

ΕΤΟΙΜΟΡΡΟΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ[Εικονοποίημα]

Σημείωση: Φρύνη

ΕΤΟΙΜΟΡΡΟΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Φωτεινοί Σηματοδότες

Νυκτερινές Ακροβασίες

Don't Shoot Me I'm Only the Poem Player

Κι εγώ ένας ονειροπόλος
Έκθετος
Στοιβαγμένος μαζί με ποιήματα
Στη βρεφοδόχο της νύχτας.


Η ποίηση δεν είναι κούρσα εκατό μέτρων
που ο στόχος είναι ποιος θα τερματίσει πρώτος σπάζοντας τα ποιητικά χρονόμετρα.
Καλύτερα να αρνείσαι τη συμμετοχή σου σε τέτοιο αγώνα,
όχι γιατί σε νοιάζει ότι ορισμένοι χρησιμοποιούν τα “αναβολικά”των δημοσίων σχέσεων
και των γνωριμιών για να τερματίσουν πρώτοι,
αλλά γιατί προτιμάς την ποιητική σκυταλοδρομία
εκεί που πρώτος ο δημιουργός παραδίδει τη σκυτάλη του ποιήματος
στον επόμενο συναθλητή του λόγου
και όλοι μαζί στο τέλος χαίρονται όχι για μια μεμονωμένη πρωτιά
αλλά για τη συμμετοχή και τον τερματισμό τους.


Δυστυχώς όμως σε όλες τις εποχές υπάρχει πάντα ο πιστολέρο
που σημαδεύει το σερίφη αλλά πυροβολεί τον πιανίστα
στερώντας έτσι από τα πλήκτρα των λέξεων την συνάντηση με την αφή.

Το τέλος της νύχτας

Η Τιμωρία της νύχτας

Υ.Γ. Ονειροκτόνο φως ...

Σε Επετείους Θλίψεων

Ο Πειρασμός της Νοσταλγίας

Τόσο περίτεχνα κλειδωμένη...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

η Μαρία Ροδοπούλου

"Θα μπορούσα
μόνο με τα μάτια μου να σας μιλώ
αν δεν ήσαστε εκ γενετής τυφλοί"

ο Γιάννης Τόλιας

"...Να πέφτουν οι σταγόνες της βροχής
και να σπάζουν
σε χιλιάδες κομμάτια αιθρίας"

ο Δημήτρης Μουζάκης

"Ό,τι αγάπησα ήταν ποίηση
αλλιώς δε θα μπορούσα να το πω"

Και η Κατερίνα Κατσίρη

"Κι ο χρόνος δε χανόταν
Έψαχνε στίχους απ’ τους στίχους μας
κι έγραφε γράμματα σε φίλους"

Σας προσκαλούν σε ελιγμούς της γλώσσας και της ψυχής
την Παρασκευή 27 Μαρτίου και 19.00’
στην ανοιξιάτικη Θεσσαλονίκη.

Το συντονισμό της βραδιάς επιμελείται ο ποιητής
Ανδρέας Καρακόκκινος

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί
στην «Αίθουσα Ζώγια»
επί της οδού Κομνηνών
στον αριθμό 18

Την αιχμηρή δύση των χειλιών σου

Συνομιλία ονείρων

Χαϊκού

ΧΟΡΟΣ

Η μουσική
σε παραδίδει
στο λαβύρινθο του ρυθμού

Κι εγώ να παραβγαίνω
με το Μινώταυρο της όρασης
στη σφαγή.

© Γιάννης Τόλιας

Εικόνες της άνοιξης που εγώ θα λείπω

1. Σπάνε τα πρώτα κύματα
της άνοιξης
πάνω στους κυματοθραύστες
των ματιών σου.

2. Τα στροφεία ενός σμήνους μελισσών
μπλέκονται στα μαλλιά σου
κι εσύ απρόθυμα να διώχνεις
το μελισσοφάγο του φιλιού μου.

3. Ανθισμένο τοπίο διαίσθησης
απροστάτευτη στην ερημιά της πόλης
κι εγώ παλεύω με τους χρησμούς
και τους ανυποψίαστους.

4. Σκάει στα χέρια σου απρόσμενα
ο εκρηκτικός μηχανισμός ενός άνθους
κι εσύ γελάς λαβωμένη
από χρώματα κι αρώματα

5. Στα υψίπεδα του ονείρου
εσύ των βυθών εξόριστο κοχύλι
εγώ στο ορυκτό της άνοιξης
ζωγραφιστός τριλοβίτης

Κι όμως συνομιλούμε.

© Γιάννης Τόλιας

SACRAMENTAL BLASPHEMY

        Photo by Chema Madoz

You are the patron saint
of promiscuity
and lust

A woman that holds the origin
of passion's beastly eponym,

the convulsion of an erotic
death-rattle

You remove your figleaves
and award nakedness' dire limpidity
to vision

Clad in my demonic canonicals

I officiate with crushing deference
at thy body's service

And I come down whole
to the flexible bow of your thigh

And I submit to it

Before the triumph
of your flux

Never shall I
receive other communion
than your jasmine wetness.

© Γιάννης Τόλιας

   Μετάφραση στα Αγγλικά Νικολέττα Πουλακίδα

Χαϊκού

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ ΜΟΥ

         Του Δημήτρη Μουζάκη

Ξυπνάω άνθρωπος μισός
κι ανάβω

το πικρό τσιγάρο του καφέ

Ο άλλος μου κωλυσιεργεί στο όνειρο

Σβήνει στο τζάμι του πρωινού
τα χρώματά της
πρωθύστερη η δύση

Σκοτεινή θάλασσα
της πόρτας μου
αν σε ανοίξω μόνος μου
θα πνιγώ.

© Γιάννης Τόλιας

Βιβλία των Αφανών

ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΑΦΑΝΩΝ


Τα βιβλία είναι τοπία εποχών μέσα στο χρόνο, προσποιούμενα ακινησία.

Οι δημιουργοί τους έχουν υπάρξει σ’ αυτά πριν από εμάς.

Τοπία εποχών επί χάρτου που σου παρέχεται η δυνατότητα

να τα ξεφυλλίσεις και να προσπεράσεις μέρες, μήνες, ακόμα και έτη.

Να βρεθείς ανάλογα με τη διάθεσή σου σε θάλασσες δακρύων

ή σε λειμώνες παράφορης χαράς.

Να γινόταν αυτό και στην πραγματική ζωή!

Από πού αρχίζει ο χρόνος του βιβλίου και πού τελειώνει, είναι μέγα μυστήριο.

Οι σελίδες του πεδιάδες σπαρμένες λεξόφυτα αναμένουν τους ποταμούς

των ματιών μας για να τις διασχίσουν.

Υπάρχουν ποιήματα που αυταρχικά απαιτούν αιμοδιψή δάκρυα ανάγνωσης.

Το βιβλίο έχει κι αυτό σημεία του ορίζοντα.

Ο αναγνώστης είναι ο ανεμοδείκτης.

Αν ο άνεμος που θα σηκωθεί τον στρέψει και τον προσανατολίσει,

αυτό εξαρτάται από τη μορφή της ποιότητας των λέξεων και των νοημάτων.

Το βιβλίο είναι ένας μικρός αυτοσχέδιος χρόνος

που ανασαίνει μέσα στον μεγάλο, τον άλλο χρόνο.

Ας αφήσουμε λοιπόν τον καθένα με τα δικά του λόγια
να εξιστορεί χαμηλόφωνα ή φωναχτά

της μνήμης του δημιουργού την επιτομή.

© Γιάννης Τόλιας

Τόσα Χρόνια Ονείρων

Χαϊκού

Ραδιοφωνική Εκπομπή

Τρίτη 3 - 2 - 2009

17:00 - 18:oo

Στην ΕΡΑ Πάτρας 92,5

Ο Διονύσης Μπονέλης συνομιλεί με τον Γιάννη Τόλια

για το ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ

ΠΕΡΙ ΛΟΓΟΚΛΟΠΙΑΣ

     "Η ευγένεια μας σκοτώνει

     Δεν θέλουμε να ενοχλήσουμε

     και τελικά ενοχλούμε τον εαυτό μας"

                     Charles Dantzig

            ή άλλως

     "Από λεπτότητα και μόνο

     έχω χάσει τη ζωή μου"

Οι λέξεις δεν ανήκουν σε κανέναν.
« Όλες οι λέξεις είναι έμβρυα που γέννησε ο ίδιος γόνιμος βυθός».

Λογοκλόπος «είναι το πρόσωπο που ιδιοποιείται κατά αθέμιτο τρόπο
ξένη πνευματική εργασία».

Προσφάτως, σε τυχαία έρευνα στο διαδίκτυο, διαπίστωσα ότι στίχοι μου
(που οι περισσότεροι είναι αποτυπωμένοι στα βιβλία μου)
έχουν υφαρπαγεί από διάφορους υφέρποντες ποιητές.

Οι λέξεις δεν ανήκουν σε πρόσωπα, ανήκουν στο Λόγο.

Οι σχηματισμοί, όμως, και τα σμήνη των λέξεων
καθώς και η επιλεγμένη παράταξή τους μέσα στο ποίημα
είναι όλα δικά μου.

Προσφάτως με ηλεκτρονικό μήνυμα παραπονέθηκα για μια απροκάλυπτη
λογοκλοπή, υπογραμμίζοντας ότι ο καθένας πρέπει να χρησιμοποιεί

τους δικούς του αιμοστατικούς επιδέσμους των λέξεων
όταν η δύση αιμορραγεί πάνω στο χαρτί.

Αφοπλίστηκα με την απάντηση:

«Οι κακοί ποιητές αντιγράφουν και οι καλοί κλέβουν»

Αγνοούσε, όμως, ο δυστυχής Λογοκλόπος την αιμάτινη ρίζα του ποιήματος
και ότι το αποτέλεσμα είναι λάφυρο γραφής από τον πόλεμο μου
με τα θηρία των αισθήσεων.

Είναι για μένα εύκολο να παραθέσω συνδέσμους προκειμένου να αποδείξω
το αληθές των λόγων μου, από λεπτότητα, όμως, προς τους κλέφτες
επί του παρόντος δε θα το επιχειρήσω, εκτός βεβαίως αν προκληθώ.

Γιάννης Τόλιας

Αποστάσεων η συγκομιδή

      Της Κυρίας που ποντίζει
      τις επιθυμίες μου
      στην άβυθο
      θάλασσα του κορμιού της.

Εγώ σου χάρισα

Ώθηση αιωνιότητας

ΩΘΗΣΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ

Είναι η ποίηση μετρήσιμο μέγεθος;

Υπόκειται σε κανόνες ποιοτικούς και ποσοτικούς;

Τα όρια της είναι σταθερά καθορισμένα ή ελαστικά που ο καθένας
τεντώνει κατά το δοκούν επικαλούμενος υποκειμενικούς παράγοντες;

Είναι η ποίηση μια σύλληψη εικόνας των αισθήσεών μας

που τη μνήμη της προσπαθούμε να εμφανίσουμε

στο σκοτεινό θάλαμο του χρόνου

με τα χημικά των λέξεων που ο καθένας διαθέτει;

Η δημοκρατική σκέψη δεν απαγορεύει σε κανέναν τη γραφή.

Όταν κάποιος γράφει, αδέξια ή επιδέξια,

αν δεν είναι η γραφή του κατάθεση της ψυχής του,

τουλάχιστον είναι κατάθεση του συναισθήματός του.

Το πώς προσλαμβάνει κάποιος την ποίηση

το διδάσκει συνεχώς η φύση
με τα αρώματα και τα χρώματα των λουλουδιών της.
Είναι τόση μεγάλη ποικιλία που κανείς δε μπορεί να ισχυρισθεί
ότι αδυνατεί να επιλέξει.

Δηλαδή αν εμένα μου αρέσει το άρωμα της μανόλιας
και η άοσμη ωραιότης της τουλίπας
πρέπει να αφανίσω τα άλλα άνθη και να στραφώ εχθρικά

σε εκείνους που έχουν διαφορετικές επιλογές από μένα;

Έτσι κάθε ποίημα έχει τη διαφορετική, δική του αύρα.

Περνάει από την οθόνη των ματιών μας

κι αν μας τυλίξει με το άρωμά του παγώνουμε την εικόνα
και το αποθαυμάζουμε, διαφορετικά το αφήνουμε να προσπεράσει.

Ποτέ δεν κατανόησα ποια ανάγκη

και ποια ποιητική διαστροφή του ικανοποιεί κάποιος

όταν λοιδορεί ή χλευάζει την ποιητική συνανθρώπου του.

Δυστυχώς στο κονκλάβιο της ανάδειξης και προώθησης ποιημάτων

συνέρχονται άνθρωποι που περνούν ποιητική κλιμακτήριο.

Εν ζωή ορισμένοι δημιουργοί και οι ισχυροί συνεργοί τους

σπρώχνουν τα ποιήματά τους πάνω σε αναπηρικά αμαξίδια

και τα προβάλλουν ως αισθαντικούς δρομείς

που κόβουν πρώτα το νήμα της νίκης.

Ποιας νίκης;

Πρόσκαιρα αυτοστέφονται με τον κότινο της ματαιότητος

και εξέρχονται στο σαθρό ποιητικό εξώστη τους

χαιρετώντας το ανύπαρκτο πλήθος των αναγνωστών.

Έλα όμως που έρχεται ο Χρόνος,

πάντα αργοπορημένος αλλά δίκαιος κριτής,

κι όταν μοιραία θα έχουμε όλοι γίνει αστρική σκόνη
και τα ποιήματά μας ορφανά

θα εκλιπαρούν τον άνεμό του για να τα ταξιδέψει,

αυτός και μόνο αυτός

θα επιλέξει σε ποια θα δώσει ώθηση αιωνιότητας.

© Γιάννης Τόλιας

Σε ποια ορφάνια

    Μνήμη Πηνελόπης Σπανού

Σε ποια ορφάνια
εγκαταλείπω
τώρα
τις γλάστρες
με τα λουλούδια μου

Ποιος
πλέον
θα συνομιλεί
με τα ωδικά
πτηνά μου

Και το ρολόι
στον τοίχο
χωρίς ανάσες κτύπων
άψυχο
θα γείρει


Αυτά σκεφτόταν
καθώς άνοιγε
σιωπηλή
το παράθυρο στη δύση.

© Γιάννης Τόλιας

poiein podcast
Tόλιας & Friends
Η Βάγγη Χατζησταμάτη διαβάζει Γιάννη Τόλια

Ο Δημήτρης Μουζάκης διαβάζει Γιάννη Τόλια

Ο Γιάννης Βούλτος διαβάζει Γιάννη Τόλια

Ο Γιάννης Τόλιας διαβάζει Γιάννη Τόλια

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Αίθουσα Αναγνωστηρίου Δημοτικής Βιβλιοθήκης

Μαιζώνος 110 Πάτρα

Των Αγγιγμάτων Προσανατολισμό

Επίγευση Αισθήσεων

ΕΠΙΓΕΥΣΗΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ

   Ή θα γίνεις
   ποίημα εδώ
   ή θα πεθάνουμε
   κι οι δυο.


ΣΥΜΠΟΣΙΟ

« Έλα να πιεις απ’ το κορμί μου
να μεθύσεις »
το κέρασμα κι ο οινοχόος
εσύ.
Με κινήσεις αργές
τυλίγεις δάχτυλα έξαψης
γύρω απ’ το κορμί σου:
τα δάχτυλά σου.
Αδιαφορώντας για το περιεχόμενο
πίνω τον αμφορέα
και μέσ’ από το σύννεφο
διηγούμαι στο χαρτί
τις παραστάσεις των θεών
της κατανύξεως.


ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Συντρίβεις
της επιθυμίας
τον αμφορέα
πάνω στο κορμί σου

Οίνος άλικος
μεθυστικός
πληροί
τις διψασμένες εσοχές σου

Στους αμέθυστους των ματιών
αλλάζεις χρώμα.


Εποίησαν εν Πάτραις: Δημήτρης Μουζάκης και Γιάννης Τόλιας

ΛΥΠΗ

ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Ψηλά θα πετάξουμε
τους χαρταετούς μας
στο χαρώνιο
τον φλογισμένο ουρανό μας

Αιμοστατικοί επίδεσμοι αγάπης

Των ονείρων
και της ζωής
να σταματήσουν
την αιμορραγία.

© Γιάννης Τόλιας